| ecOnuizer's profileecOnuizerPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
January 31 HappY AnniVersAry--1ปี Pinocchio" เรื่องราว...มหัศจรรย์...ดั่งความฝัน...Pinocchio "
1ปีที่ผ่านพ้นไป...กับแสงไฟที่ดับลง
ผมยังจำบรรยากาศเหล่านั้นได้
.
.
.
.
วันที่ผมเดินอยู่ในโรงละครแสงอรุณ
1ปีที่แล้ว ผมและครอบครัวPinocchioกำลังขมักเขม้น ที่สร้างละครเรื่องหนึ่ง ให้กลายเป็นชีวิตจริง
ผมจำได้ว่า ระยะเวลา5-6เดือน หรือมากกว่านั้น ให้อะไรกับผมหลายๆอย่าง
.
.
.
ผมเดินเข้าไปสมัครออดิชั่นละครเวทีเรื่อง Pinocchio เพราะรู้ว่า เป็นละครเวทีของรุ่นพี่คนหนึ่งที่เคยทำงานละครด้วยกัน (P'นะ)
ไปสมัครด้วยไม่ได้คาดหวังว่า จะต้องได้เล่นละครเรื่องนี้
การออดิชั่นผ่านไปอย่างไม่ยากเย็นนัก มันเป็นเพียงการพรีเซนท์ตัวเองออกมา
...การทดสอบทางacting นั้นน้อยมาก...
วันที่พี่ๆ เรียกผมเข้าไปเพื่อบอกว่า จะเล่นเป็นตัวละครตัวไหน ผมก็ยังไม่คาดคิดว่า จะได้เล่น
คิดก็แค่ว่า คงไม่ติด เพราะอยากจะช่วยพี่ทำอย่างอื่นที่อาจจะถนัดมากกว่าการแสดง
แต่สิ่งที่คิดไว้ก็ไม่เป็นอย่างนั้น
.
.
.
Geppetto--ช่างไม้อายุราว60ปี ที่ใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง และมีความปราถนาที่จะมีลูกชายอย่างแรงกล้า
...นั่นคือ ตัวละครที่ผมได้รับ
.
.
.
นี่เป็นอีกครั้งนึงในชีวิต...ที่ผมไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ว่าผมจะทำได้
เวลาการเวิร์กช็อปในแต่ละวันผ่านพ้นไป...ทุกๆวัน
4โมงครึ่ง หลังเลิกเรียนทุกวัน จะมีการเวิร์กช็อป และซ้อมละครกันจนถึงทุ่มนึง
หรือนานกว่านั้น...
แทบจะไม่มีครั้งไหน...ที่ไม่มีคอมเม้นท์ในส่วนของผม
ผมยังจำได้ถึงวันที่ P'เจ้าของthesisทุกๆคน(ที่เกี่ยวข้องกับส่วนการแสดง) ยืนล้อมผมพร้อมกับส่ายหน้า
แล้วสั่งการบ้านที่หนักขึ้น...มากขึ้น...ทุกๆวัน
การซ้อมก็ยังเป็นไปอย่างเดิม...แต่หลังจากซ้อมเสร็จ...ผมจะเป็นคนเดียวที่โดนเวิร์กช็อปเพิ่ม
ถ้าจะให้นับเวิร์กช็อปที่พี่ๆให้ทำ ในละครเรื่องนี้ สำหรับผมคงร่วมๆ100ได้ล่ะมั้ง
.
.
.
ความท้อถอย...ก็เคยเข้ามาเยือนในหลายๆครั้ง
ถ้าใครรู้จักP'จิปปอน ผู้กำกับแล้วล่ะก็...คงพอจะรู้ว่า พี่เขาเป็นคนจริงจังขนาดไหน
.
.
.
.
หลายครั้ง...ที่เคยถูกพี่ดุจนท้อ...
.
.
.
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเปลี่ยนไป
.
.
.
.
วันหนึ่งP'นะ เดินเข้ามาในวงสนทนาของพวกเราเหล่านักแสดง
และบอกถึงจุดประสงค์บางอย่าง...ที่พวกพี่เลือกที่จะทำละครเรื่องนี้
.
.
.
.
มันทำให้ผมอึ้งไปชั่วขณะ
สิ่งที่ทำให้พี่ๆทุกคนเต็มที่กับละครเรื่องนี้มาจากความรักของเพื่อนๆที่มีต่อP'จิปปอน แรงบันดาลใจที่ทำให้P'จิปปอนอยากทำละครเรื่องนี้ก็คือ
.
.
.
การจากไปอย่างไม่มีวันกลับของพ่อ...
.
.
.
สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดจากเรื่องPinocchio
คือความรักที่ยิ่งใหญ่ระหว่าง พ่อกับลูก
...ที่สร้างสิ่งต่างๆมากมาย
.
.
.
.
แล้วใครล่ะที่รับบทชายชราผู้นั้น
.
.
.
.
.
.
.
ผมเอง
นับจากวันนั้น...ผมไม่ยอมให้ความท้อแท้อยู่กับผม
ผมอยากจะทำให้ละครเรื่องนี้เป็นthesisที่ดีเรื่องหนึ่งประจำปีนี้
และที่สำคัญกว่านั้น...
ผมอยากให้Geppetoมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ
หลังจากนั้น...ผมก็รู้สึกได้ถึงความพยายามของพี่ๆหลายๆคน ที่จะปลุกปั้นละครเวทีเรื่องนี้ ให้เป็นละครเวทีที่มีความสุขที่สุด
ผมยังจำได้ถึงวันที่ความรู้สึกของGeppettoเริ่มเข้ามาอยู่ในตัว
.
.
.
การซ้อมในวันนั้นก็เหมือนเดิมทุกวัน...
และจบด้วยการเวิร์กช็อปเดี่ยวๆ...
...ในขณะที่นักแสดงคนอื่นๆได้กลับบ้าน...
พี่ๆนั่งล้อมวง...โดยมีผมอยู่ตรงกลาง
สีหน้าทุกคนเคร่งเครียด...เพราะเหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือน
แต่ทุกคน...ไม่ยอมแพ้...ยังคาดหวังว่าผมจะทำได้
.
.
.
ผมจึงไม่ยอมแพ้...และหวังว่า จะทำได้
พี่กลับไปเริ่มที่จุดเริ่มต้นง่ายๆ
โดยการให้อธิบายเรื่องที่ตื่นเต้นที่สุด...ที่เพิ่งผ่านมา
. .
????
ในสมองผมตอนนั้นก็คิดอะไรไม่ค่อยออก
.
.
.
แต่เวลามันช่วยผมได้มาก...
พี่ๆปล่อยให้ผมอยู่กับตัวเองร่วมสิบนาที...กว่าที่ผมจะกลับมาสู่วงสนทนา
พร้อมกับเรื่องตื่นเต้นของผม...ที่พี่ๆรอคอย...
ผมเริ่มต้น...เล่าเรื่อง...ลำดับเหตุการณ์ตามที่นึกไว้
ค่อยๆ...เล่าให้พี่เขาเห็นภาพ...เข้าใจง่าย...
.
.
.
ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า จะเกิดอะไรขึ้นหลังเรื่องเล่าของผมจบลง
แต่ผมก็รู้สึกประหลาดใจที่ผมเล่าเรื่องนั้น โดยไม่ติดขัด...และพี่ๆก็ดูสนใจอย่างมาก
.
.
.
เรื่องเล่าจบลงพร้อมด้วยแก้มที่อมยิ้มของพี่หลายๆคน
พวกพี่ๆไม่พูดอะไร...
นอกจากให้ผมเล่าเรื่องPinocchioด้วยวิธีการเดียวกัน
.
.
.
และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่า
...Pinocchio ที่ผมเล่า เป็นนิทานที่มีตัวตนจริงๆ
จู่ๆก็เหมือนว่าผมเข้าใจแล้ว ว่า Geppetto คืออะไร???
ผมก็อธิบายตรงนี้ไม่ได้หรอกนะ ว่าเป็นคนยังไง???
และแล้วก็มาถึงวันที่แสงไฟส่องผ่านไปบนเวที...
ผมยังจดจำได้ถึงวินาทีที่ตัวละครทุกตัว...เดินออกมาร้องเพลงเปิดเวที
.
.
.
.
.
.
.
.
...จนถึงวินาทีที่ไฟทุกตัวดับลง
ผมยังจำภาพที่พวกเราช่วยกันเก็บของ...รื้อสายไฟตามพื้น...เก็บเสื้อผ้า...รื้อฉาก
มันจะเป็นประสบการณ์ดีๆครั้งหนึ่งในชีวิตที่ผมจะไม่มีวันลืม
ลาก่อนนะ...
...Pinocchio
*P.S.ขอให้ P'ต่าย หายๆไว และแข็งแรงขึ้นทุกๆวัน พวกเราชาว Pinocchio ทุกคนคิดถึงพี่นะครับ!!
^_^ Comments (5)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://econuizer.spaces.live.com/blog/cns!AB2F12B18CCB0773!541.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
