| ecOnuizer's profileecOnuizerPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
October 01 -a day [after tomorrow]-บันทึกของผม
13/02/05-22.22น.
วันนี้...วันที่13--เลขมรณะ
แต่ก็พรุ่งนี้แล้วสินะ...
...ที่ความคิดของผม...จะกลายเป็นการกระทำ การครุ่นคิดด้วยเซลล์สมองเนี่ย...มันทำให้หัวของเราหนักขึ้น--หนักขึ้น
ผมไม่รู้ทำไมนะ ถึงเราจะเอาหัวของเราไปชั่งกิโล แต่มันก็ไม่ได้หนักขึ้นซะหน่อย
แต่ทำไมเราถึงรู้สึกหนักๆ เวลาใช้สมองคิดเรื่องอะไรบางอย่าง
...คงเหมือนที่หัวของผม หนักอยู่เอาการ
"พรุ่งนี้" เหมือนเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวัง
"พรุ่งนี้"ของผม อาจจะเปลี่ยนชัวิตผมไปก็ได้ ใครจะไปรู้?
ผมไม่รู้หรอกนะว่า ฟ้ากำหนดชะตาชีวิตของเราไว้ยังไง
ชีวิตของผมในวันพรุ่งนี้ ผมก็ยังไม่รู้ว่า จะมีลมหายใจอยู่ต่อไปได้อีกหรือไม่?
ลมหายใจบนโลกใบเก่า...
โลกใบนี้สำหรับผม...มันไม่ใช่สีฟ้า เหมือนที่ถ่ายมาจากดาวเทียมหรอกนะ
โลกของผม...ออกจะเป็นสีเทา หรืออาจจะเป็นแสงสีขาวละมั้ง เพียงแต่มันขุ่นไปมากหน่อย
ลมหายใจของเรา...บางครั้งเราก็ไม่ได้ต้องการมัน
สิ่งที่ปนเปื้อนไปกับลมหายใจของเรา...มันก็คือ มลภาวะที่อยู่รอบตัว
มันทำให้ผมสัมผัสถึง...ความเลวร้ายที่อยู่ใกล้ชีวิตเราแค่เอื้อม...
แล้วเราจะมีลมหายใจอยู่ต่อเพื่อวันพรุ่งนี้ทำไมนะ?
คุณรู้หรือยังล่ะ
.
.
.
.
.
แต่ผมรู้แล้วล่ะ
.
.
.
จากสิ่งที่ผมตัดสินใจจะกระทำในวันพรุ่งนี้
.
.
.
.
ถ้าผมกำหนดให้วันพรุ่งนี้คือ วันที่ผมจะเปลี่ยนแปลงอะไรซักอย่าง
. .
.
.
อนาคตของผมก็คงต้องเปลี่ยนไป
. .
.
หลังจากวันพรุ่งนี้
.
.
.
ไม่ว่าหลังจาก"พรุ่งนี้"...จะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
. .
.
ลาที
.
.
.
โลกสีเทาใบเก่า
.
.
.
ลาที
.
.
.
ลมหายใจที่ผมไม่อยากสูดมันเข้าไป
.
.
.
.
.
แต่ยังไง...พรุ่งนี้ผมก็คงต้องสูดมัน...
.
.
.
ก่อนที่ผมจะรวบรวมความกล้า...ทำในสิ่งที่ผมคิดเอาไว้
พรุ่งนี้
.
.
.
.
.
..
.
.
...
.
.
.
.
.
.
ผมจะเดินเข้าไปบอกว่า"รักเธอ"
โลกของผมคงกลายเป็นสี "ชมพู"...อากาศรอบตัวผมคงมีแต่"ความรัก"
------------------------------------- -------------------------------------
บันทึกของฉัน
13/02/05-22.22น.
วันนี้...วันที่13แล้ว
งั้น..."พรุ่งนี้"แล้วสินะ ที่วันที่ฉันรอคอย...จะมาถึง
วันพิเศษ...ที่ใครๆต่างก็รอคอย...
การรอคอยนี่มันช่างน่าเบื่อหน่าย...
ฤดูหนาวเพิ่งจะผ่านพ้นไป..แต่หัวใจฉันมันกลับร้อน
ทำไมนะ...เราถึงรู้สึกร้อนใจ...ทั้งที่ถ้าเราเอาปรอทมาวัด...อุณหภูมิมันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปซักหน่อย
แต่ทำไม...เราถึงรู้สึกร้อนใจ...เวลาต้องรอคอยอะไรอย่างใจจดใจจ่อ
"พรุ่งนี้"...มันเป็นสัญลักษณ์ของการรอคอย
ฉันได้ฟังเขาคนนั้นพูดคำนั้นมั้ย?
...ไม่สิ...ไม่ว่าเขาจะพูดหรือไม่พูด...ก็อาจจะไม่มีผลอะไรกับฉัน
ฉันว่า...สิ่งที่ฉันรอคอย...คงไม่มาถึง...ถ้าฉันยังรอคอยต่อไป
"พรุ่งนี้"...ฉันคงต้องทำอะไรซักอย่าง...ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร
ฉันไม่รู้หรอกว่า...ฟ้าส่งฉันมาทำอะไรบนโลกใบนี้
...แต่ฟ้ากำหนดฉันไม่ได้หรอก...ฉันต่างหากจะกำหนดชีวิตของฉันเอง
ฉันจะต้องมีลมหายใจอยู่...เพื่อวันพรุ่งนี้
โลกใบนี้ของฉัน...มันดูสดใสในทุกๆวัน...แม้เวลามันจะผ่าน...นานเท่าไหร่ก็ตาม
คืนวันพรุ่งนี้...มันอาจจะเปลี่ยนชีวิตฉันไป
บนยอดตึกสูงระฟ้า...ใจกลางมหานครแห่งนี้
บนฟ้าเต็มไปด้วยดาวที่พร่างพราว...คอยต้อนรับ ยามฉันแหงนหน้าขึ้นไปมอง
ดาวก็คงมองลงมา...พร้อมกับยิ้มให้กับโลกใบนี้
ฉันมองออกไป...กวาดสายตาไปเบื้องหน้า
เสียงสียามค่ำคืน...ของมหานครที่ไม่เคยหลับไหล
กำลังเย้ายวนฉัน...ให้เคลิบเคลิ้มไปกับแสงไฟแห่งราตรีกาล
ณ วินาทีที่ฉันรอคอย...
....ฉันจะก้าวเดินออกไปอย่างมั่นใจ
...สิ่งที่ฉันจะบอกออกไป...โลกใบนี้จะได้ยิน
...มันจะเปลี่ยนชีวิตฉัน...ไปสู่โลกใบใหม่
.
.
.
.
ฉันกำลังก้าวเดิน
.
.
.
.
ฉันจะไปสู่จุดหมายที่หวังไว้
.
.
.
.
.
.
.
ฉันจะทำในสิ่งที่ฉันต้องการ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
โลกจะได้ยินเสียงของฉันมั้ย.
.
.
.
.
ฉันบอกว่า
"ลาก่อนนะ..."
ร่างกายของฉันกำลังดิ่ง...
.
.
.
จากยอดตึกระฟ้า...สู่ใจกลางมหานคร...
.
.
.
...พื้นดินบนโลกใบเก่าใบนี้
ฉันจะไปสู่โลกใบใหม่...โลกใบ"สีเทา"...ที่มีแต่"ความเศร้า"อยู่รอบกาย
Comments (10)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://econuizer.spaces.live.com/blog/cns!AB2F12B18CCB0773!151.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
