ecOnuizer's profileecOnuizerPhotosBlogLists Tools Help

Blog


    September 10

    Live in BKK!

     
    ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน???
     
    คุณอยู่ในเมืองใหญ่แห่งนี้หรือเปล่า???
     
     
     
     
    เมืองที่สับสน วุ่นวาย จอแจ ดิ้นรน
     
    คุณเบื่อบ้างมั้ย???
     
     
    ผมมีคำถาม และวิธัง่ายๆที่จะแนะนำนะ ถ้าคุณพร้อมจะทำตาม
     
     
     
     
    คุณเคยยิ้มให้เมืองๆนี้มั้ย???
     
     
     
     
     
    ถ้ายัง...ผมขอแนะนำให้คุณลองทำสักครั้ง
     
     
    เริ่มต้นง่ายๆ
     
    เมื่อคุณออกจากอาณาบริเวณส่วนตัวของคุณ ลองส่งยิ้มให้บุคคลแรกที่คุณพบ เช่น
     
     
     
     
    คุณป้าที่ขายหวยบนดินอยู่ริมถนน
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    ผมมีเรื่องดีๆที่เกิดในเมืองที่ดูน่าเบื่อแห่งนี้มาเล่าให้ฟัง
     
    มันเปลี่ยนเมืองๆเดิม เมืองนี้ของผม...ให้กลายเป็นเมืองใหม่
     
     
     
     
    มันดูสดใสขึ้นทันตา
     
     
    แค่เพียงรอยยิ้มและมิตรภาพ
     
     
     
    พร้อมหรือยังครับ?
     
     
    ...3
     
     
     
     
    ..2
     
     
     
    .1
     
     
     
     
    ในวันๆหนึ่งที่ผม เพื่อนเก่า และรุ่นน้องได้มานัดเจอกันเพื่อทานอาหารค่ำด้วยกัน
     
    เรามีความสุขที่ได้พบหน้ากันอีกครั้ง หลังจากห่างหายกันไปพักใหญ่
     
    เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงที่เราไม่ได้พบกันถูกถ่ายทอด และถามไถ่
     
     
     
     
     
    นั่นเป็นเพียงส่วนนึงของเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นในวันดีดี กลางเมืองที่น่าเบื่อแห่งนี้
     
     
    แต่ก็มีเรื่องบางเรื่องที่ทำให้ผมมองเมืองนี้ด้วยรอยยิ้ม
     
     
    ผมนั่งรถที่รุ่นน้องไปส่งเธอที่บ้าน เพราะรู้สึกว่าเธอง่วงนอน อาจจะต้องการเพื่อนคุย ประกอบกับเธอเพิ่งทะเลาะกับแฟนเก่ามา ผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะขับรถได้มั้ย
     
     
    ผมไปส่งเธอถึงบ้านก็เป็นเวลาประมาณ23.00น.
     
     
     
    ผมเดินจากบ้านเธอมาจนถึงสามแยกที่มีรถผ่านมากกว่า เนื่องจากมันดึกมากแล้ว
     
    ผมล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง
     
     
    ผมมีเศษเงินอยู่ 6-7 บาท กับแบงค์ร้อยอีกหนึ่งใบ
     
    ถ้าผมจะกลับจากตรงนี้ผมต้องต่อรถ2ต่อ ซึ่งเศษเงินในกระเป๋าของผมมันไม่พอหรอก
     
    การเอาแบงค์ร้อยไปจ่ายค่ารถก็ไม่ใช่ความคิดที่ดีเช่นกัน
     
    ผมจึงรอรถเมล์สาย35ซึ่งนั่งต่อเดียวก็จะถึงบ้าน 
     
    ...ยืนรออย่างเดียวดายที่ป้ายรถเมล์
     
     
    15นาทีผ่านไป...ด้วยการชะเง้อคอยของผม
     
    รถยังคงไม่มา
     
    แต่สิ่งที่พบรู้สึกว่า มันมาถึงก็คือ...มิตรภาพใหม่
     
     
    "รอสายอะไรล่ะ...ลูกเอ๋ย"
     
    ป้าที่ขายหวยบนดินอยู่ที่ป้ายรถเมล์เอ่ยถามผม หนุ่มแปลกหน้าที่แกไม่เคยพบมาก่อน
     
    "รอสาย35นะครับ ยังไม่หมดใช่มั้ยครับป้า" ผมตอบ และเอ่ยถามต่อไป เพราะกังวลลึกๆเหมือนกัน
     
    ป้ายิ้มให้ผมก่อนจะตอบว่า "ยังไม่หมดหรอก...แต่รถมันน้อยนะ หนูเอ๋ย"
     
    ป้าชักชวนผมมานั่งคุยระหว่างรอรถ
     
    มิตรภาพระหว่างคนแปลกหน้าได้เริ่มต้นด้วยความง่ายดาย
     
     
    ในช่วงเวลาที่เดียวดาย...แค่ได้การมีคนคุยด้วยสักคน มันก็ทำให้เรารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
     
     
    เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงรถเมล์ที่ผมรอคอยก็ยังไม่ปรากฎ สามีของแกก็เริ่มถามไถ่ผมด้วยความเป็นห่วงว่า จะรอต่อไปเหรอ
     
    ผมก็กังวลใจเช่นกัน เพราะมันดึกมากแล้ว
     
    ลุงและป้าแนะนำให้ผมนั่งสองแถวไปเพื่อต่อรถเมล์(ซึ่งความจริงผมก็รู้อยู่แล้ว...แต่ไม่กล้าบอกแก)
     
    ผมรับคำแนะนำของผู้อาวุโสทั้งสอง
     
     
    ...และขอแลกแบงค์ร้อยกับแก...เพื่อไปจ่ายค่ารถ
     
    แกยิ้มก่อนจะหยิบแบงค์มาให้ผมแลกอย่างรวดเร็ว
     
    ร้านค้าบางร้าน นอกจากจะไม่ให้แลกแล้ว เอาแบงค์ไปซื้อบางทียังบอกว่า ไม่มีทอนเลย!
     
    ผมกล่าวขอบคุณด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
     
     
    มิตรภาพ...และรอยยิ้มกำลังจะส่งผมกลับบ้าน
     
    ผมเดินขึ้นรถสองแถว...โดยไม่ลืมจะหันไปยิ้มให้แกทั้งสองคน
     
     
     
     
     
    รถสองแถววิ่งไปตามถนนที่เงียบเหงา...บนรถไม่มีแม้ผู้ใด
     
    แต่ผมก็ยังอุ่นใจ...ที่ได้รับมิตรภาพจากลุงและป้าทั้งสอง
     
     
     
    รถสองแถวมาส่งผมที่ป้ายรถเมลล์
     
    ผมต้องรอต่อรถเมลล์สาย1เพื่อเดินทางกลับบ้าน
     
     
    ที่ป้ายรถเมลล์มีคนยืนรอพอสมควร
     
    รถเมลล์ผ่านไปสายแล้วสายเล่า...ผมยังรอคอยด้วยความหวัง...เหมือนๆกับหลายๆคน
     
     
     
    1/2ชั่วโมงผ่านไป...ยังไร้วี่แวว
     
    ตอนนี้เป็นเวลาประมาณเที่ยงคืนแล้ว...ผมยังยืนอยู่ที่เดิม
     
     
     
     
    ผมเริ่มต้นมองซ้าย...มองขวา
     
    ยังมีคนกลุ่มเดิมที่ยืนรอรถเมลล์อยู่...เขาจะต้องกลับสายเดียวกันแน่ๆ
     
     
     
     
    ไม่รู้อะไรที่ทำให้ผมกล้าที่จะคิดและทำอะไรแปลกๆ...ที่ผมคิดว่า คงมีน้อยคนที่จะทำกัน
     
     
     
    ผมเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนชะเง้อคออยู่ที่ป้ายรถเมลล์
     
    "นาย...รอสาย1ป่ะ" ผมถามสั้นๆง่ายๆ แต่น้ำเสียงเป็นมิตรในระดับหนึ่ง
     
    ชายคนนั้นหันมาพยักหน้า...ผมจึงเริ่มพูดต่อไปทันที
     
    "งั้น...ถ้าจะผมจะชวนคุณ หารค่าTaxi ไปด้วยกันนะ เอามั้ย?" ผมถามด้วยใจกล้าๆกลัวๆ
     
    เขาพยักหน้าแล้วยิ้มให้ ก่อนจะเริ่มหันไปชวนคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยวิธีเดียวกัน
     
     
     
    เรารวมกันได้ประมาณ4-5คน กำลังจะโบกรถ
     
    "แม่คะ...รถมาแล้ว" เสียงเด็กหญิงคนนึงดังขึ้น
     
    พวกเราเปลี่ยยนความสนใจกลับมาที่รถเมลล์คันนั้น
     
     
     
    ทุกๆคนต่างวิ่งไปยังรถเมลล์ เพื่อขึ้นรถไปสู่จุดหมายปลายทางของแต่ละคน
     
     
     
     
    วันนั้น...เราไม่ได้นั่งTaxiกับคนแปลกหน้า
     
    แต่วันนั้น...เราได้เริ่มต้นทำความรู้จักกับคนแปลกหน้า
     
     
     
    เวลาไม่ถึง2ชั่วโมงสอนอะไรผมได้มากมาย
     
    และทำให้ผม...มองเมืองใหญ่เมืองนี้ต่างไปจากเดิม
     
     
     
     
    สิ่งดีๆอยู่รอบๆตัวเรา...อยู่ที่เราจะให้โอกาส"ใจ"ของเรา...เปิดรับ และเริ่มต้นกับสิ่งใหม่ๆหรือเปล่า
     
     
    วันนั้น...ผมได้เริ่มแล้ว
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    "สวัสดี...คนแปลกหน้า"
     
     
     
     
     
     

    Comments (3)

    Please wait...
    Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
    You didn't enter anything. Please try again.
    Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
    To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
    Your parent has turned off comments.
    Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
    You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
    Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
    Complete the security check below to finish leaving your comment.
    The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.

    To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in


    Don't have a Windows Live ID? Sign up

    Picture of Anonymous
    -Eh-liNG- wrote:
    555 เคยจะลองชวนคนแปลกหน้าขึ้นtaxiกลับด้วยหลายทีแล้วแต่ไม่กล้าอ่ะ กลัวเค้าจะด่าเอา มาดูนุ้ย แม่ง กล้าดีว่ะ แต่ก้อนะ เราเปนผู้หญิงไปชวนเค้าก้อคงจะเปนอีกfeelนึง กลับเร็วดีก่า 5555
    Oct. 2
    Picture of Anonymous
    i-BeaU..ZAaaa wrote:
    น่านนะจิ เนอะ

    คนเราต้องเปิดใจยอมรับสิ่งใหม่ๆๆ

    หนูรู้สึกตัวว่าหนูจมอยู่กับอดีตมากเกินไปแล้ว
    จนถึงวันนี้มีบางสิ่งที่ทำให้หนูตาสว่าง

    หนูต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่เพื่อตัวเอง..
    อยู่เพื่อคนอื่นมามากพอแล้ว
    ถึงเวลาที่ต้องอยู่เพื่อตัวเองสักที

    -------------------------------------------------
    ขอบคุงที่เป็นห่วงหนูนะคร่า
    พี่เลยต้องลำบากเลย
    ขอบคุงฮะ พี่ชายที่แสนดี
    Sept. 19
    Picture of Anonymous
    Patzh-Visitorday wrote:
    Happiness is .......... all around



    Poomjit is Said "F**k American world is not enough for you"



    ความสุขคืออะไร?


    ในความเสร็งเครงในสังคมห่วยๆอย่างนี้...........



    นั่นดิฮํบ

    เหอะๆๆๆ
    Sept. 12

    Trackbacks

    The trackback URL for this entry is:
    http://econuizer.spaces.live.com/blog/cns!AB2F12B18CCB0773!133.trak
    Weblogs that reference this entry
    • None