| ecOnuizer's profileecOnuizerPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August 15 การเดินทางของช้างดาว21/07/05 - - My Day On My Way!- -
ผมถูกปลุกขึ้นบนพรมอันอ่อนนุ่มหน้าบ้าน
"ไปแล้วนะครับแม่" เสียงของเจ้าอ้วนเอ่ยขึ้น --มันเป็นของใช้ของผม
เจ้าอ้วนในวันนี้อยู่ในสภาพที่ดูยุ่งเหยิงพอสมควร มันหอบหิ้วสัมภาระใบโต และกระเป๋ายาวๆอีก1ใบ ซึ่งผมก็ยังไม่ทราบจุดหมายปลายทางของเรา
พวกเราไปยืนรอที่ป้ายรถเมลล์ท่ามกลางแดดในเวลาเที่ยงตรง--ร้อนโคตร!
สักพักใหญ่ๆ รถประจำทางปรับอากาศก็จอดรับพวกเราขึ้นไป--ยังดีนะที่ได้ขึ้นรถแอร์
"ลงสยามครับพี่"
..........สยาม!
เจ้าอ้วนมันแบกของพะรุงพะรังมาเยอะแยะขนาดนี้...จะพาตูไปสยามเนี่ยนะ
ทำสภาพอย่างกะจะพาตูไปเมืองแน่ะ..........สาดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!
ณ สยามสแควร์
เจ้าอ้วนพาผมฝ่าฝูงชนที่เดินควักไคว่เต็มสยามสแควร์ในวันหยุด มันเดินมุ่งตรงอย่างมีจุดหมาย ไม่เหมือนมาเดินเล่นทั่วไป
เรามาหยุดอยู่หน้าศูนย์หนังสือจุฬาฯ
---เจ้าอ้วนมันเข้าศูนย์หนังสือเป็นด้วยหรือไงฟะ???---
เป้าหมายของเจ้าอ้วนอยู่ที่ชั้นวางหนังสือท่องเที่ยว มันหยิบเอาหนังสือเล่มนึงขึ้นมา บนปกเขียนด้วยอักษรตัวใหญ่พอประมาณว่า
"ระยอง"
มันจะพาตูไประยองเหรอเนี่ย???
เจ้านี่มันจะสร้างความประหลาดใจให้ผมวันละกี่ครั้งกันเนี่ย
เราเปลี่ยนไปเดินทางโดยพาหนะที่ทันสมัยขึ้น--รถไฟฟ้าBTS
สายตาของผู้โดยสารจำนวนมากบนรถไฟฟ้าหันมามองพวกเราเป็นส่วนใหญ่
อาจเป็นเพราะพวกเราหน้าตาหรอกนะ 555 :p
ล้อเล่นน่า...
...ลองนึกสภาพของใช้เพศชายของผม"เจ้าอ้วน"ตามที่ผมบรรยายละกัน
เพศชาย ตัวใหญ่ๆ มีเคราแต่ไม่มีหนวด หน้าตาเข้ม ไม่พูดคุยกะใคร แบกสัมภาระต้องสงสัยชิ้นใหญ่ๆหลายๆใบ
...ถ้ามันไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายภาคใต้ ก็คงเป็นคนขายยาบ้า...
เจ้ายานพาหนะลอยฟ้าพาเรามุ่งไปยังสถานีขนส่งเอกมัย เพื่อที่จะต่อรถไประยอง
* ง่วงแว้ว เด๋วมาต่อให้ใหม่นะ
แงๆๆๆๆๆๆ เรื่องที่พิมพ์ไว้หายหมดเลย ...กู้ไม่ได้ด้วย
ใครที่อ่านช่วงวันที่ 7-9 ก.ย.ก็อ่านต่อไปล่ะกัน
เอาไว้ถ้าว่างจะมาพิมพ์ใหม่ให้
แงๆๆๆๆๆๆๆๆ
 "งั้น...พวกเราไปแล้วนะ" สหายทั้งสองของเรา สะพายกระเป๋าขึ้นพร้อมกับหันมาเอ่ยคำลา
"ครับ...โชคดีนะ หวังว่า คงได้พบกันที่กรุงเทพฯ" เจ้าอ้วนตอบด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
ทั้งสองหันมายิ้มให้แล้วเดินจากไป
เจ้าอ้วนก้มหน้าก้มตาเก็บสัมภาระของพวกเราต่อไป...
สัมภาระของพวกเราถูกวางลงบนพื้นที่ในที่ทำการอุทยานแห่งชาติ
เจ้าอ้วนนั่งลงบนเก้าอี้ไม้...กดโทรศัพท์หาเพื่อน เพื่อถามที่อยู่
รายชื่อเพื่อนๆของเจ้าอ้วน ถูกจดลงในสมุดจดคู่ใจของมัน
ที่ร้านขายของริมชายหาด...เจ้าอ้วนง่วนกับการเลือกซื้อโปสการ์ด
โปสการ์ดแต่ละใบ...มีความหมายแฝงของภาพถ่าย
เจ้าอ้วนจึงบรรจงเลือก...เพื่อจะสื่อความหมายแฝงนั้นๆไปให้เพื่อนแต่ละคน
โปสการ์ดทั้งหมดถูกหย่อนลงในตู้ไปรษณีย์หน้าที่ทำการอุทยาน
พวกเราแบกสัมภาระออกเดินทางจากหน้าที่ทำการอุทยานแห่งชาติ
เป้าหมายของเรายังไม่ใช่ท่าเรือหน้าด่าน
...อ่าวลูกโยน...
ที่ที่เจ้าอ้วนประทับใจ ตอนมาครั้งก่อน
ตอนนั้นผมยังไม่ได้อยู่กับเจ้าอ้วน เจ้าอ้วนมากับ"กีโต้"เพื่อนเก่าที่นอนอยู่หน้าบ้าน...ผมเคยคุยกับเขา2-3ครั้ง(เขาแก่มากแล้ว)
เจ้าอ้วนเดินผ่านปากทางที่มีกองปฏิกูลกองใหญ่อยู่ปากทาง...ดีที่ร่างผมไม่ไปสัมผัสโดนเข้า
"ฮัลโหล" ป้าคนหนึ่งทักใส่เจ้าอ้วนที่กำลังเดินไปบริเวณหาด
"ครับผม" เจ้าอ้วนหันไปด้วยสีหน้างงงวย ป้าแกคงเป็นเมียของเจ้าหน้าที่ดูแลชายหาดแถวนี้
"อ้าว!...ป้านึกว่า เป็นคนญี่ปุ่น" ป้าแกตอบด้วยความตกใจ
เจ้าอ้วนยิ้มตอบก่อนพยักหน้าทักทายก่อนที่จะคว้ากล้องถ่ายรูปเดินไปที่สะพานไม้ที่ทอดลงไปในผืนทะเล
สัมภาระถูกกองไว้ที่ตีนสะพาน...
ภาพถ่ายมากมายถูกเก็บบันทึกไว้เป็นความทรงจำ
"ความทรงจำ...มันควรจะสวยงาม"
พวกเรามุ่งตรงไปที่ท่าเรือหน้าด่าน หาอาหารกินและรอเรือรอบต่อไปเข้าเทียบท่า
ใกล้เวลาเรือเทียบท่า...เจ้าอ้วนมายืนรอที่ท่าเรือ ยืนมองเรือค่อยๆแล่นเข้ามาอย่างเชื่องช้า ในขณะที่ผู้โดยสารที่ยืนรอมีจำนวนมาก
เจ้าอ้วนหันไปเห็นหญิงสาวคนนึงยิ้มให้มัน
พระเจ้าจอร์จ!...ไม่น่าเชื่อ...!
เจ้าอ้วนยิ้มตอบก่อนจะหันกลับมาแอบทำหน้างงๆ ว่าเขายิ้มให้ทำไม...น่ารักซะด้วยนะ
เรือค่อยๆแล่นเข้ามาใกล้ๆ ผู้โดยสารที่นั่งรอเริ่มเดินมารอที่ท่าเรือ รวมทั้งเธอคนนั้นด้วย
"มาคนเดียวเหรอคะ" หล่อนเริ่มถามก่อนด้วยน้ำเสียงสดใส
"ครับ...แล้วคุณล่ะครับ" เจ้าอ้วนถามตอบตามมารยาท น้ำเสียงซ่อนความสงสัยไว้เล็กน้อย
"มากับเพื่อนอีก2คนนะค่ะ พักที่ไหนค่ะเนี่ย มีเต้นท์มาด้วย" หล่อนตอบและถามต่อ
"อ๋อ...ผมกางเต้นท์ที่หาดทรายแก้วนะครับ" เจ้าอ้วนตอบอย่างงงๆ และยังงงๆอยู่
"เดินไปไกลจังนะคะ" หล่อนตอบและหัวเราะเล็กๆ
เจ้าอ้วนเหมือนจะจำอะไรได้........
"......อ๋อ! คุณที่ผมถ่ายรูปให้เมื่อวานใช่มั้ยครับเนี่ย" เจ้าอ้วนแปลกใจที่ได้เจอหล่อนอีก
หล่อนยิ้มก่อนตอบ "คะ...นึกว่าจะจำไม่ได้ซะแล้ว"
กลายเป็นว่า พวกเราก็ได้เพื่อนคุยบนเรือขากลับ
พวกเรามองกลับไปที่เกาะ หลังจากเรือออกได้สักพัก
ภาพของดินแดนที่สวยงามถูกบันทึกอีกครั้ง
...แต่ครั้งนี้ มันถูกบันทึกลงในหัวใจและความทรงจำของพวกเรา
พวกเรามาถึงท่ารถ เวลาประมาณบ่ายโมงครึ่ง
ขบวนของคนที่ต่อแถวซื้อตั๋วกลับจำนวนมากยาวจนเกินออกมาถึงปากทาง
พวกเธอได้ตั๋วกลับรถรอบบ่ายสามโมงครึ่ง
พวกเราซึ่งต่อแถวต่อจากเธอได้กลับรอบสี่โมง10นาที เนื่องจากพวกเธอเป็นกลุ่มสุดท้ายบนรถเที่ยวนั้น...และมันเต็มพอดี
พวกหล่อนมาแล้วก็จากไป...เหมือนอะไรหลายๆอย่างในชีวิตเรา
ทุกๆสิ่งคือสายลมที่พัดผ่าน
พวกเราแบกกระเป๋าขึ้นรถ...พยามยามจะหลับบนรถ แต่ก็นอนไม่หลับซะที
รถมุ่งหน้ากลับสู่ดินแดนแห่งความวุ่นวาย
แต่มันก็คือ โลกแห่งความเป็นจริง
พวกเราถึงท่ารถเอกมัยตอนประมาณ2ทุ่มกว่าๆ
เมืองหลวงที่คับคั่ง จอแจ วุ่นวาย...
...แต่มันคือบ้านของเรา เรามีครอบครัวอยู่ที่นี่ มีความรักมากมาย มีความอบอุ่นมากมายที่นี่
ทุกสิ่งที่พัดผ่านไป...จะถูกเก็บเป็นความทรงจำ...เป็นภาพอดีตที่สวยงาม...ที่เราสามารถคิดถึงได้ตลอดเวลา
ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง
...บ้านของคุณ...
ปล.*ถึงเจ้าอ้วน-------ขอบคุณที่อุดหนุนสินค้าไทย
"นันยาง ช้างดาว ---เก๋ามาตั้งแต่รุ่นพ่อ"
Comments (4)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://econuizer.spaces.live.com/blog/cns!AB2F12B18CCB0773!120.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
