ตอนนี้เขียนบล๊อกร่วมกับตุ้ยอยู่ที่ exteen.com ครับ เป็นโปรเจ็คท์แบบผลัดกันตั้งโจทย์ ผลัดกันเขียน

 

ติดตามโปรเจ็คท์ฝึกหัดของ 2 บล๊อกเกอร์อ่อนหัดได้ที่

 

 

 

 

: )

 

ผมเจอเธอในตอนเช้า..หลายต่อหลายครั้ง

 

เป็นเพราะอะไรไม่รู้ที่ทำให้เธอดูสะดุดตากว่าคนอื่น

อาจเป็นเพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ดูเป็นพนักงานออฟฟิศ

..แบบที่รู้สึกได้ว่าเธอเป็นจริงๆ 

 

ไม่ต้องแต่งตัวสวยเกินไป

ไม่ต้องแต่งหน้าจัดๆ

ไม่ต้องทำตัวดูฉลาดอยู่ตลอดเวลา

..แต่ก็รู้สึกได้ว่า เธอเป็นคนมีความคิด

 

เราจะเจอกันบนรถไฟฟ้าสายสุขุมวิทที่ออกจากสถานีสยาม

หลังจากผมเปลี่ยนเส้นทางจากสายวงเวียนใหญ่ เพื่อไปลงสถานีทองหล่อ

 

ส่วนเธอมาจากไหน ผมไม่อาจทราบได้

..ผมรู้แค่ว่า เธอจะลงที่สถานีชิดลม

 

เรามีโอกาสได้พบกัน แค่วันละไม่เกิน 1 สถานี

 

ผมไม่เคยคิดเลยว่า จะต้องไปถึงที่นั่นกี่โมง จะต้องเข้าโบกี้ไหน จะต้องเข้าประตูบานที่เท่าไหร่

แค่ผมเดินมาถึง หยุดรอรถไฟฟ้าตามแต่ใจตัวเองในแต่ละวัน

..แต่ผมก็ไม่รู้ว่า ทำไมผมถึงเจอเธอเกือบทุกวัน 

 

วันนี้ผมมาสายกว่าปกติถึง 15 นาที 

แต่เหมือนฟ้าเล่นตลก แกล้งให้ผมตกใจ

..เช้านี้ผมก็เจอเธออีกครั้ง

 

เธอคล้ายๆจะยังเหมือนเดิม..

ไม่แต่งตัวสวยเกินไป

ไม่แต่งหน้าจัดๆ

ไม่ทำตัวดูฉลาดอยู่ตลอดเวลา

 

 

..แต่วันนี้เธอน่ารักเป็นบ้า !!!

 

 

ผมเชื่อว่า บางสิ่งก็ฟ้าก็กำหนดมา บางสิ่งเราก็ต้องไขว่คว้าเอาไว้เอง

ฟ้ามักนำเสนอโอกาสมาให้ แต่เราจะเป็นคนตัดสินใจเลือก..

 

ผมเชื่อจริงๆว่า ..ฟ้ามีหน้าที่แค่นำพาคนบางคนให้มาพบกันเท่านั้น

..หลังจากนั้นเราเองต้องเป็นคนตัดสินใจว่า จะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร?

 

แล้วผมจะทำยังไง?

 

ผมแอบคิดไปว่า..

ถ้าพรุ่งนี้ผมจะไม่ได้พบเธออีก..

ถ้าวันนี้เป็นโอกาสสุดท้ายของผม..

ไม่ใช่สิ ..ถ้าวันนี้เป็นโอกาสเดียวของผม

 

 

ผมเหลือบมองเธอ ขณะที่รถไฟฟ้ากำลังจะเข้าเทียบชานชาลาสถานีชิดลม

 

..

..

ประตูกำลังจะเปิดออก

..

..

 

 

 

 

บางครั้งก็โอกาสก็เข้ามาหาเรา...

 

..

..

..

..

..

 

..เพียงเพื่อให้เราปล่อยมันผ่านไป

 

 

วันนี้ง่วนกับการตัดต่อไฟล์VDOของโชว์ชุดหนึ่ง เพื่อจะเอาไปนำเสนอลูกค้าพรุ่งนี้

โดยจะต้องตัดต่อไฟล์ที่มีความยาว 30 นาทีให้เหลือแค่ 1 นาที

ความยากของการตัดต่อนั่นไม่เท่าไหร่หรอกครับ

แต่ที่หนักหนาเอาการอยู่ก็คือ มันไม่สามารถ export ไฟล์ได้ซะที

 

อยู่ดีๆก็นึกถึงคำพูดของเพื่อนคนนึงที่เชี่ยวชาญทางคอมพิวเตอร์เคยบอกไว้

"ทำอะไรไม่ได้ก็ลอง Restart ดู"

ผมรู้สึกลังเลในใจ เพราะงานก็ยังคั่งค้างอยู่บนหน้าจอมากมาย

สุดท้ายก็ตัดสินใจไล่saveไฟล์ทีละงานๆ แล้วก็กด Restart เครื่องดู

 

พอเปิดเครื่องขึ้นมาใหม่ ผมเอาไฟล์VDOที่ตัดต่อค้างไว้ลอง export ดู

ปรากฏว่าไม่กี่นาที ไฟล์นั้นก็ export สำเร็จเรียบร้อย หลังจากที่ผมพยายาม export มันอยู่เป็นชั่วโมงๆ

 

เพื่อนผมคนนั้นเคยอธิบายไว้คร่าวๆประมาณว่า การที่เราเปิดคอมพิวเตอร์ทำนั่นนู่นนี่นานๆ

เมื่อผ่านการทำงานมากๆ เครื่องมันก็ล้าเป็นเรื่องธรรมดา

บางครั้งมันก็ออกอาการหงุดหงิด ทำอะไรได้ไม่เต็มที่ 

 

บางครั้งถึงงานจะเร่งยังไง แต่ถ้าเร่งตัวเองเกินไป ไม่หยุดพักผ่อนบ้าง

งานก็พาลจะชะงัก รอยหยักในสมองก็อาจจะฝ่อลงไปได้

 

คอมพิวเตอร์ยังต้องการพักผ่อนในบางเวลา แล้วนับประสาอะไรกับคนเรา

 

 

..Restart ตัวเองบ้างนะครับ

^_^

 

ความคิดยังวนเวียนอยู่กับสิ่งที่ได้จากการไปงาน "คนรุ่นเราในเงาเวลาของ'รงค์ วงษ์สวรรค์" มาครับ

แต่ความจริงแล้ว นอกจากงานสนทนา ก็ยังมีการจัดนิทรรศการภาพถ่าย"Bridge:สะพานเชื่อมยุคสมัยของ'รงค์ วงษ์สวรรค์"

 

ตอนที่ผมนั่งรถข้ามสะพานพุทธฯไปงาน ผมก็มองผ่านกระจกรถออกไปยังแม่น้ำเจ้าพระยา

แล้วย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่ผมเคยใกล้ชิดกับ"สะพาน"มากกว่านี้

 

วันนี้เลยลองกลับมานั่งรำลึกความหลังถึงบาง"สะพาน" ที่ผมเคยร่วมสนุกสนานสำราญจิตใจ

 

ตอนผมเด็กๆ ทุกปิดเทอมผมจะไปอาศัยอยู่บ้านป้าที่แถวๆโรงพยาบาลหัวเฉียว

สะพานที่ผมใกล้ชิดที่สุดยามประถมวัย เป็นสะพานไม้เก่าๆ ที่พาดข้ามคลองมหานาค สามารถลัดทะลุด้านหลังของตลาดโบ๊เบ๊ได้

สะพานไม้นั้นมีอายุเท่าไหร่ ผมไม่อาจทราบได้ แต่มันยังดูแข็งแรงดี ขนาดที่ว่า มีรถมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านได้หลายคัน

ผมจำได้ว่า บางบ่ายที่น่าเบื่อ ผมจะชักชวนเพื่อนๆ เดินข้ามมันไป เพื่อหาอะไรสนุกๆทำ

บ้านแถวนั้นเป็นบ้านไม้ ต่างกับบ้านของผมกับเพื่อนๆที่เป็นห้องแถวปูนที่มีประตูเลื่อนเหล็กบานใหญ่

ผู้คนแถวนี้ก็ไม่ใช่คนไทยเชื้อสายจีนเหมือนละแวกบ้านป้าผม ส่วนใหญ่จะเป็นคนไทยจริงๆซะมากกว่า

แค่การเดินเที่ยวชมผู้คนในละแวกนั้น ก็ทำให้ผมหายเบื่อได้แล้ว

 

พอเข้าช่วงมัธยมต้น ผมก็อัพเกรดตัวเองจากสะพานไม้ไปสู่"สะพานเหล็ก"

เด็กมัธยมในยุคสมัยผมคงรู้จักสะพานเหล็กดีกว่าเด็กในยุคสมัยนี้ ที่ดูจะคุ้นเคยกับพันธ์ทิพย์หรือฟอร์จูนมากกว่า

สะพานเหล็กในยุคนั้น(ไม่รู้ว่ายุคนี้ด้วยหรือเปล่า?)เต็มไปด้วยเกมส์ การ์ตูน ของเล่น และความบันเทิงเริงใจสำหรับเด็กชาย

ใครก็ตามที่มีเกมส์บอยไว้ในครอบครอง มีเพลย์สเตชั่นตั้งตระหง่านอยู่กลางบ้าน จะกลายเป็นเด็กชายที่มีเพื่อนมากมายโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

..แต่ไม่ใช่ผมหรอกครับ

ผมไปเดินสะพานเหล็กทุกครั้ง ก็แทบจะเสียแต่ค่ารถเมล์เท่านั้น ไม่เคยได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาเลย

ไม่ใช่เพราะผมเป็นคนประหยัด แต่กำลังทรัพย์มันไม่พอที่จะซื้ออะไร

การเดินวนรอบสะพานเหล็ก กวาดสายตาไล่ไปทีละร้าน ดูตัวการ์ตูนที่ออกใหม่ เกมส์ใหม่ที่เขาเปิดเล่นกัน

..แค่นั้นก็ทำให้ผมมีความสุขแล้ว

ระยะหลังๆที่ผมเดินสะพานเหล็ก เป็นช่วงที่ผมเปลี่ยนถ่ายความสนใจจาก"เกมส์"ไปสู่"เพลง"

สะพานเหล็กยังเป็นเพื่อนที่ดีเสมอ ด้วยการหยิบยื่น"Peacock"หรือเทปผีเพลงฝรั่งในยุคก่อน MP3 ระบาด

..หลังจากเคยเอาเกมส์ใหม่ๆมาให้ผมเปิดตา ก็เอาเพลงใหม่ๆมาให้ผมเปิดหู

 

เวลาล่วงเข้าช่วงมัธยมปลาย ผมก็เริ่มย้ายสะพานไปประจำการสะพานที่ใหญ่กว่า ที่พาดข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา

..สะพานนั้นคือสะพานปิ่นเกล้า

ผมรู้สึกว่า ตัวเองเป็นคนชอบเดินก็ช่วงมัธยมปลายนี่แหละครับ

ผมจำได้ว่า เคยเดินจากเซ็นทรัลปิ่นเกล้า กลับบ้านที่ย่านหัวลำโพง

..ไม่ใช่เพราะไม่มีตังค์

..แต่เพราะไม่มีอะไรทำต่างหาก

ผมชอบเวลาที่เดินข้ามฝั่งแม่น้ำ แล้วยืนหยุดอยู่กลางสะพาน เพื่อมองทุกอย่างแล่นไปไหลมา

..มันเป็นเวลาที่น่าจดจำ

 

และแล้วก็ผ่านเวลาพ้นช่วงเวลา จนมาถึงสมัยมหาวิทยาลัย

ช่วงนี้ผมมีเพื่อนใหม่เป็นสะพานพระราม8 ครับ

ถ้ามีให้เลือกสะพานในกรุงเทพมหานครที่น่ามองที่สุดในยามราตรี ผมว่า คงไม่หนีสะพานพระราม8ไปได้

..ผมมักจะชวนเพื่อนไปยืนตากลม ชมไฟบนสะพานพระราม8 ด้วยเหตุผลว่า มันทั้งสวย และก็เงียบสงบดี

วิวธนาคารแห่งประเทศไทยยามค่ำคืนนั้น สวยมาก ถ้าหากใครยังไม่เคยมอง ก็ควรลองไปดูกัน

สะพานพระราม8 แตกต่างจากสะพานปิ่นเกล้าเรื่องความพลุกพล่าน เพราะมันสงบกว่ามากทีเดียว

ครั้งหนึ่ง ผมเคยลองท้าเพื่อนให้ไปนอนบนพื้นถนนบนสะพานพระราม8

คืนนั้น เพื่อนไม่ทำครับ ..แต่ผมทำ

ผมปีนข้ามรั้วที่กั้นระหว่างถนนกับราวสะพาน แล้วลงไปนอนหงายหลับตา นับ1-5อยู่กลางถนน

พอนับครบ 5 ผมก็ลุกปีนกลับมาตรงราวสะพาน

..แล้วชีวิตก็ผ่าน ข้ามช่วงที่บ้าบิ่นแบบนั้นไป

 

สำหรับช่วงชีวิตนี้ของผม ถึงจะต้องเจอกับสะพานทุกวัน แต่ก็เหมือนห่างกันแสนไกล

ผมข้ามสะพานทุกวัน แต่ไม่เคยได้สัมผัสเท้าลงไปบนสะพานเหล่านั้น

หากเป็นไปได้ ผมอยากลองหาเวลา กลับไปทำความคุ้นเคยกับสะพาน อีกหลายๆสะพาน

..เผื่อมันจะทำให้ผมสนุกสนานกับชีวิตมากขึ้นกว่านี้ก็เป็นได้

 

ช่วงชีวิตของคนเราก็เหมือนกับสะพานบางสะพาน ..ที่เราต้องข้ามมันไปให้ได้

คุณอาจจะเดินเร็ว หรือเดินช้า อาจเหนื่อยล้า หรือมุ่งมั่น

..แต่เราก็รู้ว่า เราจะต้องเดินผ่านมันไป

..เพื่อไปยังอีกหลายๆสะพาน

 

 

ปล.รูปนี้ ผมถ่ายจากมุมหนึ่งของบันไดที่เดินขึ้นสะพานปิ่นเกล้า

ผมชอบที่บางส่วนของสะพาน มันปิดชื่อสะพานจนเห็นเป็นคำว่า "ล้า" พอดี

หากเราเดินลง เราคงไม่เห็นคำว่า"ล้า"

แต่หากเราเดินขึ้นมา เราก็อาจจะเห็นมัน..

แล้วเราควรตั้งจุดมุ่งหมายไว้ที่ไหน? ด้านบนหรือด้านล่าง?

...

 

..เคยมีคนบอกว่า ถ้าเรามองหา เราก็จะมองเห็น

พอผมแกว่งตาหาเรื่องที่จะมาเล่า ก็เลยเจอเรื่องที่จะเอามาเขียน..

 

สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมไปจัดงานประชุมด้าน Technic ของ Coke มาครับ (Coke Thailand นะครับ ไม่ใช่ ไทยน้ำทิพย์)

เป็นการประชุมในภูมิภาคเอเชียหรือเรียกว่า ATOC (Asia Technical Operations Council)

การประชุมครั้งนี้เป็นภาษาอังกฤษล้วนๆครับ ซึ่งผมเองก็พอฟังได้บ้าง

แต่ด้วยความที่ว่า มันเป็นเรื่องค่อนข้างวิชาการ ไม่ใช่ภาษาธรรมดาที่เราพูดกัน ก็เลยฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่

การประชุมครั้งนี้มีชื่อที่ยาวเหยียดมากครับ ใช้ชื่อว่า

"Delivering Supply Chain Productivity in Challenging Times"

คร่าวๆก็คือ เป็นการประชุมเกี่ยวกับโปรเจคต์ด้านเทคนิคที่จะช่วยลดต้นทุนการดำเนินงานต่างๆ

..แล้วก็เอาโปรเจคต์มาแชร์กันว่า ปีที่ผ่านมาบริษัทนี้ทำอย่างนี้อย่างนั้น

คำนวณออกมาแล้วแต่ละโปรเจคต์ลดต้นทุนได้เท่าไหร่กันบ้าง?

 

ขออนุญาตอธิบายเรื่องการลดต้นทุนทางด้าน Technic ซักเล็กน้อยครับว่าเขาคุยกันเกี่ยวอะไรบ้าง?

ตัวอย่างชัดๆที่น่าจะเห็นภาพได้ชัดเจนที่สุดก็คือ เรื่องจำนวนเกลียวของขวดน้ำพลาสติกครับ

คือในอดีตขวดพลาสติกของ Coke จะมีเกลียว 3 ชั้น แต่ปัจจุบันเกลียวของขวดเหลือแค่ 2 ชั้นครับ

คนก็อาจจะงงว่า แค่ลดจำนวนเกลียวแล้วมันลดต้นทุนได้ยังไง

คำตอบก็คือ พวกเขาสามารถลดพลาสติกที่ใช้ในการทำเกลียวอีก 1 ชั้นนั่นแหละครับ

และในปีนั้น Coke ทั่วโลกสามารถลดต้นทุนการผลิตได้หลายล้านUSD เลยทีเดียว !!! 

 

งานประชุมเป็นอะไรที่ค่อนข้างน่าเบื่อสำหรับคนทำ event

แล้วยิ่งการประชุมแบบไร้ Subtitle กับคนทำ event ที่ฟังภาษาอังกฤษได้ในระดับปานกลาง

..เป็นอะไรที่น่าเบื่อสุดๆครับ

 

แต่เรื่องที่จะหยิบมาเล่า เป็น"เรื่องเบาๆ" ที่ทำให้เอาผมตาสว่างตั้งใจฟังกันเลยทีเดียว

เรื่องนี้ มาจาก Coco-Cola WEST ประเทศญี่ปุ่นครับ

เขาใช้ชื่อโปรเจคต์ว่า "Japan's Lightest PET Bottle"

หรือแปลเป็นไทยก็ประมาณว่า "ขวดพลาสติกที่เบาที่สุดในญี่ปุ่น" อะไรประมาณนี้

 

 

พอพี่ยุ่นแกเริ่ม Present ฝรั่งหัวทองก็ตื่นตาตื่นใจกันเป็นแถวครับ

พี่ยุ่นแกเริ่มด้วยการเอา I-LOHAS ซึ่งเป็นแบรนด์น้ำดื่มของ Coca-Cola ในประเทศญี่ปุ่นมาตั้งไว้บนโต๊ะ

 

 

 

บนโต๊ะในห้องประชุมทุกโต๊ะจะมี I-LOHAS 2 ขวดตั้งอยู่ครับ

ขวดนึงมีน้ำเต็มขวด แบบพร้อมจำหน่าย อีกขวดนึงเป็นขวดเปล่า ไม่มีน้ำ ไม่มีฉลาก ไม่มีฝา

 

พี่ยุ่นแกก็ฉายสไลด์เกี่ยวกับโครงสร้างของขวดที่ว่านี้ให้ดู ถึงขั้นตอนการออกแบบ ว่าตรงไหนเป็นอะไรยังไงคร่าวๆ

แกบอกว่า ขวดนี้ยืดหยุ่นสูงมาก เพราะมีโครงสร้างแบบสปริงครับ !!

แกเอานิ้วจิ้มลงไปตรงฝาครับ แล้วออกแรงกดขวดที่มีน้ำอยู่ลงไปนิดนึง

เราเห็นขวดน้ำยวบลงไปตามแรงกดเล็กน้อยครับ แล้วพี่ยุ่นแกก็ปล่อยขวดมันก็คืนสภาพเดิม

แต่ยังไม่พอครับพี่ยุ่นแกจับขวดด้วยสองมือ แล้วงอเบาๆ

ขวดนั้นก็งอไปด้วยครับ

 

ฝรั่งงง ผมก็งงครับ

..และคิดว่าอีกหลายคนก็คงจะงง

 

พี่ยุ่นก็เลยอธิบายว่า การที่ขวดมีความยืดหยุ่นดีนั้นเป็นข้อดีครับ

นั่นก็คือถ้าขวดยืดหยุ่นดี อัตราความเสียหายจากการกระแทกในการขนส่ง ก็จะลดลง

นั่นหมายความว่า ขวดน้ำทุกขวด และน้ำทุกหยด ก็จะส่งตรงถึงมือผู้บริโภค ไม่มีการสูญเสียไปโดยเปล่าประโยชน์

 

จบจากขวดที่มีน้ำเต็มไปแล้ว พี่ยุ่นแกก็มาเริ่มที่ขวดเปล่าครับ

แกหยิบขวดเปล่าขึ้นมาบิด แล้วก็บิด (ดูVDOประกอบครับ) 

 

 

 

ฝรั่งอึ้งครับ !!

 

พอบิดเสร็จ พี่ยุ่นแกก็ทำหน้าตาเรียบเฉยพร้อมอธิบายว่า นี่คือวิธีลดปริมาตรของขวด เมื่อมันกลายเป็นขยะ

พี่ยุ่นแกอธิบายว่า นอกจากเราจะสามารถลดต้นทุนของเราได้แล้ว

มันสามารถช่วยลดต้นทุนของการเก็บขยะมารีไซเคิลได้ด้วย

เพราะมันสามาถบิดได้จนเหลือขนาดเล็กมาก (ดูภาพประกอบครับ)

 

 

พี่ยุ่นแกบอกว่า นีคือนวัตกรรมที่เราสามารถคืนให้สังคมได้ นอกเหนือจากกิจกรรม CSR ที่ทุกองค์กรกำลังตื่นตัว

 

และมาถึงไฮไลท์ของเจ้าขวดนี้ครับ

เจ้าขวดนี้มีน้ำหนักเพียงแค่ 12 กรัม เบากว่าขวดพลาสติกทั่วไปถึง 40% !!

 

ทุกคนอาจจะกำลังคำนวณว่า มันลดต้นทุนพลาสติกไปได้เท่าไหร่?

แต่พี่ยุ่นแกไม่ได้คิดแค่นั้นครับ

พี่ยุ่นอธิบายว่า การลดน้ำหนักของขวดนั้น ไม่ใช่แค่การลดขนาดของขวด

สิ่งที่หายไป จึงไม่ใช่แค่พลาสติก แต่เป็นน้ำหนัก

 

แล้วน้ำหนักมาเกี่ยวอะไร?

 

คำตอบก็คือ น้ำหนักที่เบาของเจ้าขวดนี้ ทำให้พวกเขาสามารถลดจำนวนการขนส่งได้ครับ..

ลดจำนวนการขนส่ง = ลดต้นทุนการขนส่ง = ลดการใช้น้ำมัน

 

โปรเจคต์ลดต้นทุนอื่นๆที่นำเสนอกัน สามารถลดต้นทุนได้ประมาณ 2-3 ล้าน USD ต่อปีครับ

แต่ "Japan's Lightest PET Bottle" สามารถลดต้นทุนได้ถึง 23 ล้าน USD ต่อปี !!!

 

ตอนนี้ขวดนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนวิจัยและพัฒนา เพื่อนำไปใช้กับน้ำอัดลมครับ

ซึ่งทางผู้ผลิตก็จะต้องคำนึงถึงการรักษาความซ่าของน้ำอัดลมไว้ด้วย ก็เลยต้องใช้เวลาหน่อย

..แต่ถ้าทำได้ นั่นก็หมายความว่า เราจะสามารถประหยัดพลาสติก และน้ำมันเชื้อเพลิงได้อีกมากโขทีเดียว

 

บางคนอาจจะคิดว่า จุดเริ่มต้นของโครงการนี้เป็นแค่การลดต้นทุนการผลิตขององค์กรธุรกิจองค์กรหนึ่งเท่านั้น

..มันไม่ได้เกิดจากความคิดที่ช่วยเหลือเรื่องสิ่งแวดล้อมใดๆ จากองค์กรทางสังคม สิ่งแวดล้อม ฯลฯ

แต่ผมอยากให้ลองมองถึงผลที่เกิดขึ้นมากกว่า

ถึงแม้โครงการนี้จะเป็นโครงการของภาคธุรกิจ

แต่มันได้สะท้อนให้เราเห็นถึงความพยายามในการ"ลด"การใช้ทรัพยากร

และทำให้เราตระหนักถึงการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า

 

ใครจะไปคิดว่าแค่เราลดน้ำหนักของอะไรบางอย่าง..

เราก็สร้างการเปลี่ยนแปลงให้กับโลกได้แล้ว

 

 

 

 

 

 

เมื่อวันพุธที่ผ่านมา มีโอกาสได้เข้าไปนั่งฟังเลกเชอร์ วิชาอะไร กับอ.ยงยุทธ จรรยารักษ์ และพี่ก้อง-ทรงกลด บางยี่ขัน

 

ด้วยความที่เคยชินที่ตอนเรียนชอบเข้าห้องเรียนสาย ..และเย็นวันนั้นก็เช่นกัน

กว่าจะย้ายร่างกายออกจากออฟฟิศไปซื้อตั๋ว FAT T-Shirt Festival #5 ที่ สยามดิสคัฟเวอรี่

แล้วเดินตะล๊อกต๊อกแต๊กไปคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ กว่าจะถึงก็ปาเข้าทุ่มนึงแล้ว

 

เมื่อไปถึงตามคาด คือเป็นคนสุดท้ายที่เข้าไป เลยระเห็จไปนั่งฟังอยู่หลังสุด

แต่ที่ผิดคาดก็คือ คนมากันเยอะมาก (ประมาณ20คนได้)

 

ด้วยความที่เป็นเด็กหลังห้อง ก็เลยฟังอะไรไม่ถนัดถนี่ แถมมาสาย เขาคุยกันไปถึงไหนก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง

แต่ก็ยังพอจับใจความ ข้อคิด และความเห็นจากอ.ยงยุทธมาได้พอสมควร เลยเก็บมาฝาก แล้วลองคิดตามกันดูครับ

(ฟังไม่ค่อยได้ยินเท่าไหร่ ถ้าผิดพลาดประการใด เป็นความผิดของผมเองครับ ไม่ใช่ของอาจารย์)

 

- คุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของผู้นำคือ "อึด"

อ.ยงยุทธบอกว่า คุณสมบัติอื่นๆของผู้นำก็สำคัญ แต่ใน"มุมมองของท่าน" ความอึดเป็นคุณสมบัติที่สำคัญที่สุด

ความอึดในที่นี่ หมายถึง ความอดทนต่อสิ่งต่างๆที่เข้ามา แล้วใช้สติ ปัญญา ความคิดในการแก้ไขปัญหา

ไม่ใจร้อน ด่วนตัดสินใจไปตามอารมณ์ ซึ่งจะผลไปในทางที่ไม่ดีได้ 

 

- หัวหน้าที่ดี เมื่อเสร็จงาน ลูกน้องจะต้องได้หน้า

อ.ยงยุทธบอกว่า ถ้าทำงานอะไรก็แล้วแต่เสร็จแล้วหัวหน้าได้หน้าอยู่คนเดียว

ไม่มีทางที่กลุ่ม องค์กร หรือทีมนั้นๆจะรอดพ้นไปได้

แต่ถ้าทำงานเสร็จ ลูกน้องได้เครดิต ได้รับคำชื่นชม สิ่งเหล่านั้นก็จะกลับมาหาหัวหน้างานเอง

 

- ธรรมะที่สำคัญที่สุดของครู คือ "อุเบกขา"

อ.ยงยุทธ ถามว่า อุเบกขาคืออะไร? มีคนตอบว่า การวางเฉย อ.ยงยุทธบอกว่า นั่นยังไม่ใช่คำจำกัดความที่ถ่องแท้

อ.ยงยุทธบอกว่า อุเบกขา"ในมุมมองของท่าน"คือ การไม่อวดดีแม้มีดีให้อวด

ในความเห็นของท่าน ครูไม่จำเป็นจะต้องแสดงความรู้ แสดงความสูงส่งกว่าลูกศิษย์

แต่ควรให้ศิษย์ได้เรียนรู้ และคิดได้ด้วยตนเองมากกว่า

 

- ต้นไม้เรียนรู้ได้ดีกว่าสิ่งอื่นๆ จากการที่มันเดินไม่ได้

ข้อคิดนี้ มาจากคำที่อ.ยงยุทธบอกว่า สิ่งมีชีวิตทุกชีวิตต้องเรียนรู้ อย่างคน สัตว์ ก็จะต้องเรียนรู้ เพื่อที่จะมีชีวิตรอด

จึงมีคนถามขึ้นมาว่า แล้วต้นไม้เรียนรู้อย่างไร?

ท่านจึงบอกว่า ต้นไม้นี่แหละคือตัวอย่างสิ่งมีชีวิตที่เรียนรู้ดีที่สุด เพราะต้นไม้เดินไม่ได้

สิ่งมีชีวิตแบบคนหรือสัตว์ที่เคลื่อนที่ไปไหนมาไหนได้ เมื่อเบื่อหน่ายปัญหา หาทางเรียนรู้ไม่ได้ เราก็จะ"หนี"ไปหาสิ่งอื่นๆ

แต่ต้นไม้ไม่สามารถหนีได้ ถ้าจะมีปัญหาเข้ามาหาตัวมัน มันต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวเพื่อเอาชีวิตรอดให้ได้

อ.ยงยุทธเคยบอกหลายครั้งว่า ต้นไม้เป็นครูที่ดีที่สุดของสิ่งมีชีวิต

เมื่อผมคิดถึงเรื่องนี้ ก็คิดว่า ต้นไม้เป็นครูที่ดีที่จะสอนให้เรากล้าเผชิญหน้ากับปัญหา

 

- ทุกอย่างบนโลกนี้ไม่มีถูกไม่มีผิด จนกว่าจะมีผลจากการกระทำของมัน

อ.ยงยุทธอธิบายเรื่องนี้ว่า อย่าตัดสินใจสิ่งต่างๆแค่เพียงเหตุ แต่เราต้องคิด"ผล"ของมันต่างหาก

การกระทำบางอย่างอาจดูเหมือนเป็นสิ่งเลวร้าย แต่เมื่อผลของมันทำให้เกิดสิ่งดีๆขึ้น

เราจะบอกว่า การกระทำนั้นถูกหรือผิด?

 

- ทุกสิ่งทุกอย่างที่สร้างบทเรียนให้กับเรา เป็น"ครู"ของเรา

"ในมุมมองของท่าน" ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนเป็นครูที่ทำให้ชีวิตเราเรียนรู้ได้ไม่จบสิ้น

 

- เป้าหมายของการศึกษา ควรจะเป็นการช่วยเหลือทุกชีวิตให้เป็นปกติ

ประโยคนี้ ผมว่ามันตีความได้หลายแบบ อ.ยงยุทธอธิบายไว้สั้นๆแต่ผมจดไว้ไม่ทัน

ลองเอาไปคิดกันต่อเล่นๆนะครับ

 

 

อ.ยงยุทธเรียกการคุยแบบนี้ว่า "สนทนาจิปาถะ" คือคุยกันทุกเรื่อง

ใครมีอะไรสงสัย มีเรื่องอะไรอยากแชร์ความคิด ก็สามารถคุยได้ไม่จำกัด

เพราะท่านเห็นความสำคัญของการตั้งคำถามกับทุกๆสิ่งรอบตัว

และด้วยความคิดนี้เอง พี่ก้อง-ทรงกลด จึงตั้งชื่อโครงการนี้ว่า "วิชาอะไร"

คือการนั่งคุยกับอ.ยงยุทธว่าด้วยการตั้งคำถาม และคิดหาคำตอบ"ในมุมมองของท่าน"

 

อ.ยงยุทธมักบอกเสมอว่า อย่าเชื่อในความรู้ แต่จงตั้งคำถาม และคิดตามเพื่อหาคำตอบ

..ถ้าอ่านจบแล้ว อย่าเพิ่งเชื่อนะครับ

ลองคิดตามกันดูก่อน

 

ตารางเรียน"วิชาอะไร"คาบต่อไป :

วันพุธที่ 24 มิถุนายน 2552 ณ ห้องเลคเชอร์ในตึกภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ

เวลา 18.00 - 20.00 น.

 

ผมขอปิดท้ายด้วยคำคมที่ผมชอบที่สุดในค่ำวันนั้น

"ผมไม่มีความรู้อะไรเลย ผมมีแต่ความคิดเท่านั้น" - อ.ยงยุทธ จรรยารักษ์

 

 

ปล.อยากมีเรื่องกับผมเชิญ ที่นี่ ครับ

 

 

 

ทุกเช้า พอก้าวเท้าออกจากบ้าน ผมจะหยิบก้านของเครื่องบรรทุก MP3 เอามันเสียบใส่หู

ทุกเย็น เมื่อผมเบียดร่างเข้าไปในฝูงชนบนรถไฟฟ้าที่แน่นยิ่งกว่าปลากระป๋อง เสียงเพลงจากเครื่องเดิมเครื่องนั้น ก็จะดังกังวาลในหูผม

.

.

 

ในวันหนึ่ง ผมทดลองอะไรบางอย่าง

..ผมลองไม่หยิบมันออกจากกระเป๋า ลองไม่เอาหูฟังเสียบหู

 

ผมลองมองภาพผู้คนมากมายบนรถไฟฟ้า ที่ต่างพากันเอาหูฟังเสียบหู แล้วอยู่กับโลกของเสียงเพลง

..และโลกของตัวเองเท่านั้น

 

ผมรู้สึกว่าภาพนั้นเหงา..

 

เมื่อเหล่านักสัญจรเดียวดาย ทิ้งโลกที่วุ่นวายไว้เบื้องหลัง แล้วเดินทางสู่โลกของตัวเองคนละใบ

ต่างไปของภาพเพื่อนฝูงพี่น้องที่พวกเขาร่วมสัญจรมาด้วยกัน

 

คนกลุ่มนึงพูดคุย มองตา ส่งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะให้แก่กัน

คนอีกกลุ่มนึงนั่งนิง หลับตา ปิดกั้นตัวเองจากโลกใบเดิม

 

ผมนึกสงสัยว่า ทำไมถึงเรียกมันว่า หูฟัง

ผมนึกสงสัยถึงคำที่ใครเคยพูดไว้ว่า "ได้ยินแต่ไม่ได้ฟัง"

ความจริงแล้ว พวกเขาแค่เปิดเพลงให้ได้ยิน หรือได้ฟัง

พวกเขาได้ยินอะไร?

พวกเขากำลังฟังอะไร?

 

"คนเราชอบสิ่งที่เราควบคุมได้" ผมนึกถึงคำพูดของอ.ยงยุทธ จรรยารักษ์ ตอนที่ร่วมเดินทางไปกับท่านในทริป"ไม้-เมือง-ร้อน"

อ.ยงยุทธบอกว่า คนเราชอบไฟฟ้าก็เพราะว่ามันควบคุมได้ มากกว่าพระอาทิตย์

ถ้าเราอยากให้สว่างก็แค่เปิดสวิทซ์ ถ้าเราอยากให้มืดสนิทก็แค่กดปิดมันเท่านั้น

ผมมองเรื่องพฤติกรรมการเสียบหูฟังในมุมมองเดียวกัน

 

ถ้าเราไม่พึงใจจะฟังเสียงรอบกาย ก็แค่เอาหูฟังเสียบหู เสียงภายนอกก็ยากจะที่รอดรูเข้าไปในหูเราได้

..แถมเรายังเลือกได้ว่าเราอยากจะฟังอะไร อยากจะฟังเพลงไหน อยากให้โลกส่วนตัวของเราเป็นยังไง

ดูเป็นความสะดวกสบายกับการตัดขาดจากโลกภายนอก

 

ผมว่า การฟังเพลง ชอบเสียงดนตรี ไม่ใช่เรื่องผิด ผมเองก็ชอบฟัง

..แต่เราจะเลือกฟังแต่เสียงที่เราต้องการ เลือกอยู่บนโลกที่เราอยากจินตนาการถึงเท่านั้นเหรอ

 

แล้วเสียงจากโลกภายนอกเล่า เราเคยรับฟังมันบ้างไหม?

แล้วเสียงจากโลกแห่งความจริงเป็นอย่างไร เราจะไม่ฟังมันเลยหรือ?

 

ปัญหาวุ่นวายมากมายที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ บางที..อาจเป็นเพราะเราเลือกที่จะฟังมากเกินไป

ไม่ใช่สิ.. เราเลือกจะฟัง"สิ่งที่เราต้องการ"มากไปต่างหาก

เราจึงหลีกหนีที่จะฟังความจริง ฟังเรื่องจริงที่เกิดขึ้น แล้วหันไปฟังในสิ่งที่เราพึงพอใจมากกว่า

 

ผมไม่ได้จะบอกว่า การเสียบหูฟังแล้วขังตัวเองไว้ในโลกแห่งเสียงเพลงเป็นสิ่งเลวร้าย

..แค่เพียงอยากให้คุณถอดมันออก แล้วฟังเสียงโลกภายนอกบ้างเป็นครั้งคราว

 

 

คุณจะยอมฟังผมบ้างมั้ย?

 

 

------------

p.s.ตอนนี้ที่ exteen จัดกิจกรรม June Write ! (อัพวันละentryตลอดเดือนมิถุนายน)

ดังนั้นจะอัพบ่อยเป็นพิเศษ แต่บางentryอาจจะไม่ได้อัพใน space

เข้าไปอ่านblog ที่ exteen ได้ ที่นี่

 

ผมเพิ่งค้นพบว่า ทักษะในการปลอบโยนให้คนหายเศร้าของผมตกต่ำลงไปมาก

 

เมื่อเช้านี้ พี่ที่บริษัทของผมถูกผู้ชายบอกเลิก ด้วยเหตุผลที่ว่า เขารักผู้หญิงคนอื่นมากกว่า

บรรยากาศในบริษัทวันนี้เลยปกคลุมไปด้วยเมฆสีเทา ราวกับว่าเมฆฝนที่ตั้งเค้าอยู่ทั่วท้องฟ้ามากระจุกตัวอยู่ในออฟฟิศผม

 

พี่คนนึงในบริษัทหันมาฝากฝังผม ก่อนจะออกไปประชุมกับลูกค้าว่า "ดูแลพี่เค้าด้วยนะ"

น้องในบริษัทอีกคน เดินมากระซิบผมก่อนจะออกไปทำธุระว่า "ปลอบพี่เค้าหน่อยสิ"

 

แต่ผมกลับนั่งนิ่ง เหมือนไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง?

 

..ไม่ใช่สิ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำอะไร?

 

 

ผมย้อนกลับไปมองดูตัวเองในอดีต

ผมคิดว่า  ผมก็เคยเป็นคนนึงที่ผ่านประสบการณ์การปลอบคนมาอย่างโชกโชน

 

เพื่อนทะเลาะกัน รุ่นน้องเลิกกับแฟน

เพื่อนของเพื่อนไปเรียนต่อ พ่อของรุ่นพี่เสีย

คนนี้ตกงาน คนนั้นเอ็นท์ไม่ติด คนนู้นอกหัก ฯลฯ

 

ผมจำได้ว่า ณ ตอนนั้น ผมยังรู้ว่า ผมควรทำตัวอย่างไร?

ควรจะจับมือเขามั้ย?

ควรจะกอดหรือเปล่า?

จะเอามือวางบนบ่าเขามั้ย?

ควรจะพูดอะไรยังไง?

ควรจะให้กำลังใจ หรือบอกให้เขาตัดใจ?

จะปล่อยให้เขานั่งจมกองน้ำตา รอเวลาแล้วค่อยเข้าไปปลอบโยน

หรือว่าควรตะโกนด่าให้เขาได้สติ?

 

แต่ ณ ตอนนี้ ผมไม่รู้เลยซักนิดว่า ผมควรทำอะไร?

 

 

ใช่.. ผมควรทำอะไร?

 

ผมลองมาคิดดูแล้ว ประโยคสั้นๆประโยคนี้แหละ ที่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผมไป

ผมเลิกทำตัวเป็นกูรูเรื่องการปลอบใจ ผู้เชี่ยวชาญด้านการคลายความเศร้า ก็เพราะประโยคสั้นๆที่ใครต่อใครมักถามผมว่า

"แล้วเราจะทำยังไง?","กูจะทำอะไรต่อไป?","จะให้ตัดสินใจแบบไหน?"

 

ในขณะนึงที่ผมเคยจมอยู่กับกองความเศร้า ผมไม่เคยเอ่ยปากถามใครว่า "ผมควรทำยังไงต่อไป?"

ผมเลือกที่ถามตัวเองว่า "ผมต้องทำยังไงต่อไป?"

 

..และวันนี้ ผมผ่านมันมา และมองย้อนกลับไป

มันก็แค่ช่วงเวลาช่วงหนึ่งของชีวิตที่ผมได้เลือกไปแล้ว

มันอาจจะมีบาดแผล คราบน้ำตา รอยยิ้ม หรืออะไรต่างๆติดค้างอยู่มากมาย

..แต่ผมก็สบายใจที่ได้เลือกมันเอง

 

ผมไม่รู้ว่า วันข้างหน้า ผมจะคิดเห็นเรื่องนี้ยังไง?

แต่สำหรับวันนี้ ผมไม่อยากได้ยินประโยคคำถามของใครต่อใครว่า จะทำยังไงต่อไป? จะตัดสินใจเรื่องนั้น เรื่องนี้อย่างไร?

 

ผมเชื่อว่า เราควรใช้ชีวิตด้วยสัญชาตญาณ และฟังเสียงของหัวใจตัวเอง มากกว่าคำพูดจากปากของใครต่อใคร

 

 

..ผมไม่มีคำตอบใดให้

เมื่อมีคนมาถามผมว่า เขาควรทำอย่างไร?

ผมบอกได้แค่ว่า คนเราควรจะเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเศร้าให้ได้ ..ด้วยตัวเอง

 

 

 

แล้วเรื่องเศร้าเรื่องนั้น ..ก็จะกลายเป็นแค่เรื่องๆหนึ่งในวันๆหนึ่ง

 

 

 

..ปล่อยตัวเองให้เศร้าบ้างก็ได้

 

ณ หน้าสถานีรถไฟฟ้า

ชายหนุ่มก้มหน้ามองนาฬิกา หันซ้าย หันขวา รอคอยการมาของใครบางคน

 

 

เมล็ดฝนเรียงตัวกันเป็นสาย เคลื่อนไหวไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก

..ทิ้งตัวจากฟากฟ้าสู่ใจกลางมหานคร

 

 

อากาศเย็นรอบกาย ทำให้เขากระชับกระเป๋าแนบกับอก และกอดมันไว้

..แต่มันไม่อาจทำให้อุ่นขึ้นสักเท่าไหร่

 

เขาควานมือลงในกระเป๋า คว้าเอาเครื่องบรรทุกเสียงเพลงขนาด 1 GB หยิบก้านของมันมาเสียบไว้ที่หู

เสียงเพลงเบาๆ คลอเคล้าบรรยากาศสายฝน

 

"เธอมากับฝน เธอเป็นดังสายฝนพรำ

อบและอวลด้วยความชื่นฉ่ำ แสนงดงามกว่าคำพูดใด.."

 

ในวันแรกที่เขาและเธอได้พบกัน เป็นวันที่มีสายฝนเย็นฉ่ำเฉกเช่นวันนี้

เธอนั่งจ้องมองสายฝนผ่านหน้าต่างร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

แล้วฉับพลัน.. ชายหนุ่มตัวเปียก หัวยุ่ง ก็มุ่งตรงเข้ามาหลบฝนอยู่ที่ร้าน

 

"ฉันยังจะรอเธอจนหนาวตาย จะนานแค่ไหนก็ยังอยากเจอ

ที่ตัวยังมีละอองของเธอ ที่ใจยังเพ้อถึงความสดใส.."

 

ละอองของเธอ ..เขาชอบคำๆนี้

 

"มารอนานหรือยัง?" เสียงสาวแทรกตัวระหว่างเสียงฝนปนเสียงเพลง

ชายหนุ่มถอนหูฟังออก ส่ายหัวช้าๆ และยิ้มแทนคำตอบ

"วันนี้เราลืมเอาร่มมาอีกแล้วล่ะ รอฝนหยุดก่อนละกันนะ" หญิงสาวบ่นพึมพัมท่ามกลางสายฝนพรำ

"เธอยังขี้ลืม เหมือนเดิมเลยนะ" ชายหนุ่มยิ้ม หญิงสาวค้อนขวับ

 

ชายหนุ่มเคลื่อนมือลงไปในกระเป๋า หยิบเอาวัตถุหนึ่งขึ้นมา

"เรามีร่ม ..ไปกันเถอะ"

ชายหนุ่มกางร่มยิ้มชวนหญิงสาว

"วันนี้มาแปลก.. ทีแต่ก่อนไม่เห็นพกร่ม ทำไมเดี๋ยวนี้พกร่มได้ล่ะ"

ความสงสัยปะปนมาในเสียงใสของหญิงสาว ก่อนที่เธอจะก้าวเท้ามาอยู่ใต้ร่มคันเดียวกันกับชายหนุ่ม

"ก็เมื่อก่อน มันไม่มีเหตุผลให้พกนี่" ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาว

"แต่ตอนนี้มีแล้ว.."

 

ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงละอองของบางอย่าง ..เพียงแต่มันไม่ใช่ละอองฝน

..และเขารู้ว่า แม้เปียกปอนกับละอองนั้น แต่มันจะทำให้เขาอุ่นได้

 

 

ใต้ร่มหนึ่งคัน มีมือเกาะกุมกันอยู่หนึ่งคู่

 

 

.

.

.

 

 

ผมละสายตาจากทั้งสอง และจ้องมองขึ้นไปบนฟ้า

ห่าฝนหล่นลงกระแทกหน้า เหมือนฟ้าขากเสลดใส่ผม

 

"ไม่มีเหตุผล.. ที่คนบางคนจะพกร่ม"

 

ผมเดินตากฝน ก้มหน้า รับชะตากรรมของตนเองอย่างเดียวดาย..

 

 

"สำหรับช่วงชีวิตนี้ของผม

ผมคิดว่ามีสองสิ่งที่เราควรรักษา..."

 

.

. 

 

08/05/52

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาบนรถตู้คันเดิม

เมื่อคืนที่ผ่านมายานพาหนะคันนี้พาผมและคณะทะยานฝ่าความมืดหลังเวลาเที่ยงคืน

จากหมู่บ้านเล็กๆในตำบลวังยาวเข้าสู่ตัวอำเภอด่านช้าง

แปดโมงเช้าวันนี้ มันมีภารกิจที่จะต้องพาเราจากอำเภอด่านช้างไปส่งต่อยังจุดหมายปลายทางที่อำเภอปากช่อง

ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง..

ป้ายข้างทางบอกพิกัดคร่าวๆในขณะนี้

"สระบุรี"

 

.

.

 

ราว2เดือนก่อน

ขณะที่ผมกำลังเพิ่งเข้าทำงานในออฟฟิศใหม่ ผมก็ได้รับตารางงานeventของลูกค้าผู้ผลิตเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดแห่งหนึ่ง

"นี่เป็นตารางออกeventของลูกค้านะ นุ้ย" พี่ตั๊ก 1ใน2 AE ประจำแผนกผมยื่นตารางให้ผมดู

ผมกวาดตาคร่าวๆ แล้วไปสะดุดที่ตารางในเดือนพฤษภาคม

6-7/05/52 - จ.สุพรรณบุรี

8-10/05/52 - จ.นครราชสีมา

 

"พี่ตั๊กครับ ตารางนี้ลูกค้าคอนเฟิร์มหรือยัง?"ผมถาม

"คอนเฟิร์มแล้ว นุ้ย ตามนี้เลย" พี่ตั๊กย้ำอีกครั้ง

 

ผมเดินเลี่ยงไปหาพี่อีกคนในออฟฟิศ

"พี่เล็ก ถ้า event นี้ ผมขอลาได้มั้ย?" ผมกระซิบถาม

"ไม่ได้หรอก นุ้ย พนักงานใหม่ห้ามลา จนกว่าจะทำงานครบ 1 ปี

แล้วอีกอย่างถ้านุ้ยลา ใครจะคุมเวที?" พี่เล็กตอบ

 

ผมอึดอัดรู้สึกเหมือนมีอะไรมากดทับที่ไหล่ทั้งสองข้าง

.

.

 

ก่อนหน้านั้นราวสองสัปดาห์

ตุ้ย: "พี่นุ้ย ผมมีเรื่องมาปรึกษาหน่อย"

นุ้ย: "ว่าไงตุ้ย?"

ตุ้ย: "เรื่องค่ายอะครับพี่ สถานที่ที่พวกพี่กับโยไปดูมา ตกลงผมเอาที่นั่นนะครับ"

นุ้ย: "ได้ๆ ก็ตามแต่ตุ้ยตัดสินใจเลย ค่ายนี้ตุ้ยเป็นประธานนี่"

ตุ้ย: "แต่มันมีปัญหานิดนึงนะพี่นุ้ย พอดีที่นั่นเขาไม่ว่างวันที่ 1-4 ที่เราอยากได้ตอนแรกอะครับ"

นุ้ย: "แล้วทำยังไงล่ะ?"

ตุ้ย: "พวกผมคุยกันแล้วพี่ จะเลื่อนเป็นวันที่ 7-10 นะครับ ไม่รู้พี่นุ้ยจะลางานไปได้หรือเปล่า?"

นุ้ย: "..."

ผมลังเลอยู่สักครู่นึงก่อนจะตอบ

นุ้ย : "พี่ยังให้คำตอบไม่ได้ครับ ว่าจะไปได้หรือเปล่า? ตัดสินใจตามความเห็นของตุ้ยไปเลยครับ"

 

แล้วค่าย "Think Tank#3:Have A Nice Dream" ก็มีกำหนดจัดขึ้นในวันที่ 7-10 พฤษภาคม 2552

 

.

.

 

07/05/52

"ที่ค่ายเป็นยังไงบ้างตุ้ย?" ผมถามผ่านสายโทรศัพท์

"เรียบร้อยดีครับพี่ มีปัญหานิดหน่อยตามธรรมดา แต่ว่าโดยรวมก็โอเคครับ" ตุ้ยตอบผม

"โอเค งั้นพี่ทำงานก่อน เดี๋ยวคืนนี้พี่โทรไปใหม่" ผมวางโทรศัพท์ หยิบหูฟังว.ใส่หูซ้าย ครอบหูฟังอินเตอร์คอมใส่หูขวา

งานบนเวทีกำลังจะเริ่มต้น

 

ราวตีหนึ่งกว่า หลังจบงาน รถตู้พาเรามาส่งที่โรงแรม

ผมล้มตัวนอนลงบนเตียงแล้วคว้าโทรศัพท์มือถือกดโทร.ออก

นุ้ย: "วันนี้เป็นยังไงบ้างตุ้ย?"

ตุ้ย: "ก็โอเคครับพี่ มีปัญหานิดหน่อย แต่ว่าผมคอมเม้นต์ให้แก้ไขกันไปแล้ว"

นุ้ย: "..แล้วนี่แยกย้ายกันไปนอนแล้วหรอ?"

ตุ้ย: "ครับพี่ เพิ่งประชุมงานกันเสร็จเลย เหนื่อยกันมาก ไม่ไหวกันแล้ว ก็เลยเข้านอน"

นุ้ย: "โอเคครับ งั้นตุ้ยไปพักผ่อนเถอะ โชคดีๆ ไว้พี่โทร.ไปใหม่พรุ่งนี้"

 

ผมจ้องเพดานแล้ววางโทรศัพท์

อยากหลับฝันดี ให้เหมือนชื่อค่ายที่ผมไม่ได้ไป..

 

.

.

08/05/52

ณ สถานีบริการน้ำมันแห่งหนึ่งบนถนนมิตรภาพ

"พี่ตั๊กครับ ผมขอโดดงานซักครึ่งวันได้มั้ย?" ผมถาม

(ตามตารางปกติของการทำงานใน event นี้ เราจะแบ่งเป็น 3 วันต่อ 1 จังหวัด

คือ วันที่1 เดินทาง วันที่2 Set Up และวันที่3 วันงาน วันนั้นเป็นวันเดินทาง)

"ทำไมล่ะ จะไปไหน?" พี่ตั๊กถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

"ผมขอไปหาน้องๆที่ค่ายนะครับพี่ อยู่ห่างจากตรงนี้ไปประมาณ20กิโลเอง" ผมตอบไป

"นุ้ยไปจะยังไง? แล้วจะไปเจอพี่ที่ปากช่องตอนไหน?" พี่ตั๊กยังคงสงสัยอยู่

"เอ่อ.. ผมคิดว่า ผมหาทางไปได้พี่ เอาเป็นว่า ผมจะไปเจอพี่ที่ที่พักไม่เกิน3ทุ่ม" ผมตอบ

พี่ตั๊กลังเลอยู่ครู่นึง ก่อนพยักหน้า

 

.

.

"ผมจะกลับมาให้ทันตามเวลาครับพี่" ผมกล่าวก่อนลงจากรถ

รถตู้ปล่อยผมลงห่างจากแยกแก่งคอยประมาณ 5 กิโลเมตร ผมเดินข้ามสะพานและเริ่มต้นการโบกรถที่ห่างหายไปนาน

ครั้งสุดท้ายที่ผมโบกรถที่เรียกว่าเป็นการโบกรถอย่างแท้จริง น่าจะเป็นประมาณ 3 ปีที่แล้ว

 

ผมข้ามสะพานลอยมาลงที่ปั๊มน้ำมันฝั่งตรงข้ามซึ่งมีติดกันสองปั๊ม ปั๊มแรกเป็นปั๊มแก๊ส ปั๊มถัดไปเป็นปั๊มน้ำมัน

แสงอาทิตย์ตอนเที่ยงไม่ปราณีผมเลย..

 

ผมเดินเลยปั๊มแก๊สไปยังปั๊มน้ำมัน เนื่องจากไม่มีรถเข้ามาในปั๊มแก๊สเลย

ในปั๊มน้ำมันมีรถทัวร์"จันทบุรี-สระบุรี"จอดอยู่คันนึง ผมประเมินว่ารถคันนี้ส่งผู้โดยสารหมดแล้ว อาจจะกำลังกลับเข้าอู่รถ

 

"ขอโทษนะครับพี่ ผมขอติดรถไปลงแยกแก่งคอยได้มั้ยครับ?" - การขอโบกรถคันที่1

"ได้เลยน้อง พี่จอดให้ใต้สะพานนะ" - ประสบผลสำเร็จ

"ขอบคุณครับ" ผมกระโดดขึ้นรถ

 

เป้าหมายของผมอยู่ที่ไร่หวานสนิทรีสอร์ท พิกัด2กิโลเมตรจากกม.ที่17ถนนสายแก่งคอย-บ้านนา

ตอนนี้ผมอยู่บนถนนมิตรภาพ ตัดกับถนนแก่งคอย-บ้านนา

 

"ขอบคุณครับ"ผมยกมือไหว้พี่คนขับรถทัวร์อีกครั้ง

ผมกระชับกระเป๋าคาดอกใบเดียวที่ติดตัวมา ส่วนกระเป๋าเสื้อผ้านั้นยังอยู่บนรถตู้ แล้วมองซ้ายมองขวาหาทางไปต่อ

ผมเดินตัดเข้าไปยังถนนแก่งคอย-บ้านนา เป้าหมายอยู่ห่างออกไปราว 20 กิโลเมตร และผ่านไปแล้วกับการโบกรถ 1 คัน

 

ผมเริ่มต้นโบกรถคันที่ 2 และหวังว่าคงจะทำให้ผมไปถึงปากทางเข้ารีสอร์ทได้

ผมยืนอยู่บนถนนแก่งคอย-บ้านนาในเวลาเที่ยงตรง จนเวลาผ่านไปร่วม 15 นาที ก็ยังไม่มีรถคันไหนผ่านจุดหมายปลายทางที่ผมต้องการ

จนกระทั่ง..มีรถเก๋งเก่าๆคันนึงเลี้ยวออกมาจากโรงพยาบาลแก่งคอย

"พี่ครับ ผ่านกม.17หรือเปล่าครับ?" ผมชะโงกหน้าเข้าไปถาม

"อ๋อ.. พี่ไปโคกกรุงน่ะ ไม่รู้กม.เท่าไหร่ จะติดรถไปมั้ยล่ะ?" หญิงคนนั้นตอบ

"เอ่อ.. คือผมไม่ค่อยรู้ทางน่ะครับ รู้แต่ว่าวิ่งตรงไปเรื่อยๆถึงกม.17" ผมตอบ ผมจำได้เท่านั้นจริงๆ

"พี่ก็ไม่รู้ด้วยสิว่า โคกกรุงมันกม.เท่าไหร่แล้ว เบนซ์รู้มั้ย?" เธอตอบก่อนจะหันไปมองลูกชายคนโตที่เบาะหลัง

เด็กชายส่ายหน้า..

"งั้นผมขอติดไปลงโคกกรุงก็ได้ครับ แล้วเดี๋ยวผมหาทางต่อไปเอง" ผมตอบ

เธอพยักหน้า และกวักมือเรียกให้ผมขึ้นรถ ผมยกมือไหว้ขอบคุณ เปิดประตูและแทรกตัวเข้าไปนั่งข้างๆเด็กชายที่ชื่อเบนซ์

 

"บ้านพี่อยู่แถวนี้หรือครับ" ผมชวนเธอคุย 

"บ้านพี่อยู่โคกกรุงนั่นแหละ แต่ไม่เคยดูว่ากม.เท่าไหร่ พอดีลูกคนโตพี่ไม่สบายนะ ก็เลยพามาหาหมอ" เธอบอก

"อ๋อ.." ผมหันไปมองน้องเบนซ์ซึ่งนั่งตาเบลอๆ ติดริมหน้าต่าง เหมือนต้องการให้ลมปะทะหน้าตลอดเวลา

"เอาอย่างนี้สิ น้องลงโคกกรุงใช่มั้ย? ถ้ารอนานแล้วยังหารถไปไม่ได้ เดี๋ยวรถขนไม้จากบ้านพี่จะไปส่งของที่บ้านนา ถ้าเขาออกมา พี่จะบอกว่าให้แวะรับเราก็แล้วกัน"เธอบอก

 

รถขับมาได้สักพัก เธอก็ขอจอดแวะเติมแก๊สที่ปั๊มข้างทาง

พอรถหยุด น้องเบนซ์ก็เปิดประตูวิ่งลงจากรถ

..ไปอ้วก

 

แม่น้องเบนซ์ฝากให้ผมดู"คอปเตอร์"ลูกชายคนเล็กซึ่งนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ แล้วเปิดท้ายรถหยิบน้ำดื่มไปหาน้องเบนซ์

น้องเบนซ์อ้วกออกมามากพอควร แล้วก็กรอกน้ำบ้วนปาก ก่อนจะขึ้นรถมานั่งกอดขวดน้ำ เอาหน้าโต้ลมเหมือนเดิม

ผมยื่นยาดมแล้วถามน้องเบนซ์ว่าเอามั้ย? เขายิ้มแล้วส่ายหน้าตอบช้าๆ

 

เมื่อรถมาถึงโคกกรุง ผมก็ยกมือลาแม่-โบกมือลาลูก แล้วรถของพวกเขาก็ค่อยๆแล่นหายไป

การโบกรถครั้งที่ 2 ผ่านไป เหลือระยะทางอีก 10 กิโลเมตร

 

ผมยืนโบกรถอยู่อีกประมาณ 10 นาที แต่เป็น 10 นาทีที่ทรมานกลางแดดร้อน และไม่มีรถคันไหนที่จะแม้แต่ชะลอถาม

จนถึงรถสีน้ำเงินเข้มคันหนึ่ง

 

"ขอโทษครับ ผมขอติดไปลงกม.17ได้มั้ยครับ?" ผมถามผ่านช่องกระจกที่คนขับลดลงครึ่งบาน

"เอ่อ.. ได้ครับ ขึ้นมาเลย" การโบกรถครั้งที่3 บทจะง่าย ก็ตกลงง่ายมาก

ผมเปิดประตูหลัง ที่นั่งด้านข้างเป็นเด็กผู้ชายอีกคน

 

"นี่ไปเที่ยวกันหรือครับ?" ผมถามผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับด้านหน้าผม

"อ๋อ.. เปล่าค่ะ กำลังจะไปวัด" เธอตอบมา

"อ๋อครับ" บรรยากาศในรถเงียบลงแบบแปลกๆ ผมจึงหาเรื่องทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนั้นซะหน่อย

"หวัดดีครับ ชื่ออะไรครับ" ผมหันไปถามเด็กชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง เขาตอบชื่อมา แต่ผมฟังไม่ถนัดนัก

ผมมองจากสภาพการแต่งตัวของครอบครัวนี้แล้ว ก็คิดว่าคงไม่ได้ไปงานอวมงคลใดๆ จึงชวนคุยต่อ

"ไปทำบุญที่วัดไหนหรือครับ?" ผมทำลายความเงียบอีกครั้ง

"ไปที่วัดแถวนครนายกน่ะ ครอบครัวพี่ชอบทำบุญกันเป็นประจำ" คราวนี้ผู้เป็นพ่อตอบคำถาม แล้วถามผมกลับบ้าง

"แล้วนี่ไปทำอะไรหรือครับ"

"ผมจะไปหาน้องชายนะครับ เขามาจัดค่ายอยู่ที่รีสอร์ทตรงกม.17นี่"ผมตอบ

"อ่าว เป็นคนสระบุรีเหมือนกันหรอ?" เขาถาม

"เปล่าครับ ผมเป็นคนกรุงเทพฯพอดีจะไปทำงานที่ปากช่อง แต่ผ่านมาทางนี้ก็เลยขอที่ทำงานแวะมาหาน้อง" ผมเล่าคร่าวๆ

"เหรอ ..แล้วนี่มายังไงล่ะ?" เขาเริ่มสนใจ ผมทำลายความเงียบอันชวนอึดอัดนั้นสำเร็จอีกครั้ง

"ผมโบกรถเข้ามาน่ะครับ รถพี่นี่คันที่3แล้ว" ผมตอบ

"อืมๆ น่าสนุกดี พี่ก็ไม่เคยรับคนกลางทางเลย เพิ่งมีน้องนี่แหละ" เขายิ้มให้ผ่านกระจกมองหลัง

 

รถมาถึงที่ปากทางกม.17 ก่อนลงน้องชายตัวเล็กหลังรถ ยื่นหมากฝรั่งให้ผมหนึ่งเม็ดแล้วยิ้ม

ผมกล่าวขอบคุณพวกเขา แล้วรถก็แล่นจากไปเหมือนสองคันที่ผ่านมา

 

ผมมายืนอยู่หน้าปากทางรีสอร์ท ป้ายบอกว่าเข้าไปอีก 2 กม. และเป็นทางที่ไม่น่าจะมีรถให้ผมโบกได้

ผมหยิบโทรศัพท์กดโทร.ออกหาน้องโยซึ่งเป็นคนติดต่อเรื่องสถานที่

 

"โยหรอ? ประชุมอยู่หรือเปล่า?" ผมมองนาฬิกา ขณะนั้นเป็นเวลาเที่ยงกว่า ซึ่งน่าจะเป็นช่วงประชุมเตรียมงานภาคบ่ายของน้องๆ

"ประชุมอยู่พี่ มีอะไรด่วนหรือเปล่าครับ เดี๋ยวผมโทร.กลับ" โยตอบ

วินาทีนั้น ผมตัดสินใจอะไรบางอย่าง

"ไม่เป็นไรครับ โย เดี๋ยวประชุมเสร็จ โทร.หาพี่แล้วกัน" ผมตอบโยไปอย่างนั้น

 

ผมเป็นคนตัดสินใจจะมาที่นี่เอง โดยไม่ได้บอกใคร เพราะไม่ต้องการให้ใครเดือดร้อนจะต้องออกมารับผม

และตอนนี้ทุกคนกำลังวุ่นกับงานอยู่

ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินเท้าเข้าไป..

 

เส้นทางเดินเข้ารีสอร์ท 2 กม.นั้นเงียบสงัด แม้จะเป็นเวลาใกล้บ่ายแล้วก็ตาม

นานๆทีที่ผ่านไปถึงจะเจอบ้านชาวบ้านบ้าง แต่ก็มีเพียงเสียงเพลงลูกทุ่งบางๆเท่านั้น ที่ลอยตามลมมาบนถนน

 

เดินมาได้ราว20นาที ก็มีรถคันนึงแล่นเข้ามา ผมจึงลองโบกเป็นครั้งที่4

คราวนี้เป็นรถส่งน้ำของอบต.ท่ามะปราง

"พี่ครับ ไร่หวานสนิทอีกไกลมั้ยครับ?" ผมถาม

"ไม่ไกลหรอกน้อง ขึ้นรถพี่มาสิ เดี๋ยวพี่ไปส่งใกล้ๆ" พี่คนขับเชิญชวน

 

ผมโหนตัวขึ้นไปนั่งบนรถส่งน้ำ แค่ประมาณ 1 นาทีก็ถึงแยกเข้ารีสอร์ท

"เดี๋ยวพี่ต้องตรงไปน่ะ เราเดินไปถนนเส้นนี้น่ะ เห็นรั้วรีสอร์ทแล้วใช่มั้ย?" พี่คนขับรถพูดพลางชี้ทาง

"ได้ครับพี่ ขอบคุณมากครับ" ผมยกมือไหว้ขอบคุณพี่เขาอีกครั้ง ก่อนจะลงจากรถเข้าไปยังค่าย

 

และแล้วผมก็มาถึงค่าย.. ได้ทักทายน้องๆ สักครู่หนึ่ง

ตุ้ยก็แนะนำตัวผมให้น้องๆที่ค่ายรู้จัก และให้กล่าวอะไรในฐานะที่เป็นพี่บี-ไฮคนหนึ่ง

 

ผมจึงบอกสิ่งที่ผมได้จากการตัดสินใจเมื่อเที่ยงวันนี้

 

ผมบอกน้องๆว่า..

คนเราควรจะมีความฝัน

แต่สิ่งที่สำคัญคือการรักษาความฝันนั้นไว้ และทำให้มันเป็นจริง

เราควรจะมีความมุ่งมั่นที่จะทำอะไรบางอย่างที่เราต้องการให้ได้

ตอนที่ผมตัดสินใจว่าจะต้องมาค่ายให้ได้ ผมไม่รู้หรอกว่าผมจะต้องพบเจอกับอะไร จะต้องลำบากแค่ไหน 

แต่ตอนนั้นผมรู้ว่า มันเป็นสิ่งที่ผมต้องการ และผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างให้ผมไปถึงที่ค่ายให้ได้

ผมอาจจะเหนื่อย อาจจะท้อ ที่จะต้องรอให้รถแต่คันผ่านในเส้นทางที่ผมจะไป

ผมอาจจะล้า ในเส้นทางที่ต้องเดินเท้าเข้ามายังค่าย

..แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ ตั้งแต่วินาทีที่ผมเอ่ยปากขอโดดงานมาค่าย

คือ ผมจะไม่มีวันล้มเลิก และถอดใจ

 

 

ผมอยู่ที่ค่ายได้ถึงประมาณหกโมงกว่าๆ ก็มีน้องอาสาขับรถออกมาส่งที่บขส.สระบุรี ให้ผมต่อรถกลับปากช่อง

ในใจหนึ่ง ผมอยากจะอยู่ที่ค่ายให้ได้นานที่สุด

ด้านมืดในจิตใจบอกผมให้อยู่ถึงเช้าวันต่อไป เพราะยังไงคืนนี้ก็ไม่ได้ทำงานอยู่แล้ว

 

แต่สุดท้ายผมก็ตัดสินใจกลับไปยังเส้นทาง และความรับผิดชอบของตัวเอง

เพราะเรายังมีอีกอย่างที่เราต้องรักษา

นั่นคือ สัญญา...ที่ผมได้ให้กับทีมของผมไว้

 

.

.

 

วันนี้ผมต้องเผชิญกับความเสี่ยงในการรักษาของสองสิ่งไว้

 

สิ่งแรก คือสัญญา

ในฐานะของน้องใหม่ในบริษัท ที่จะต้องกุมความรับผิดชอบใหญ่ในงานไว้

ผมจำเป็นจะต้องพิสูจน์ตัวเองว่า ผมไม่ใช่คนเหลวไหล ผมไม่ใช่คนไม่รับผิดชอบ

..และวันนี้ผมพิสูจน์มันได้แล้ว ในบทบาทของคนทำงาน

 

สิ่งที่สอง คือ ความฝัน

ผมไม่อาจรู้ได้ว่า ค่ายที่พวกเราทำจะไปสิ้นสุดลงเมื่อใด

แต่การดำรงอยู่ของมันในวันนี้ อย่างน้อยก็ทำให้ผมสุขใจที่ความฝันนั้นยังคงไม่หายไป

..และวันนี้มันก็ได้พิสูจน์ตัวมันเองแล้ว ว่ามันมีสิทธิ์ที่จะคงอยู่ต่อไป

 

 

ผมทิ้งตัวลงนอนอย่างอ่อนล้า ..แต่ว่า "ฝันดี"

 

 

เมล็ดฝนทิ้งตัวลงจากฟากฟ้า..

คล้ายกับเป็นสัญญาณว่า ฤดูร้อนกำลังจะจากไป

.

.

คุณคิดถึงอะไรในฤดูร้อน?

 

-------------------------------------

 

"บ่อยครั้งที่ใจ.. เดินออกไปไม่มองข้างทาง"

เปลวแดด-ไอร้อนที่สะท้อนเหนือพื้นถนน บ่งบอกอุณหภูมิบนพื้นผิวโลก

เขาบอกว่า อากาศหนาวมักทำให้เหงา..

แล้วอากาศร้อนเล่า มันทำให้เราเหงาน้อยลงหรือ? 

.

.

 

"ยืนมองท้องฟ้า ไม่เป็นเช่นเคย.."

รังสีจากวัตถุสีส้มกลมโตที่อยู่ห่างออกไป เคลื่อนที่กระทบท้องฟ้า

สะท้อนลงมายังนัยน์ตามนุษย์

เวลาเปลี่ยน โลกเปลี่ยน พระอาทิตย์ยังคงส่องแสงอยู่เหมือนเดิม

หากแต่เพราะสิ่งที่พวกเราได้ทำ ที่ทำให้ชั้นบรรยากาศของโลกเปลี่ยนไป

ไอร้อนจากรังสีนั้น จึงสะท้อนลงมายังพื้นโลกมากกว่าปกติ

และอาจเป็นเพราะความร้อนของมัน

..ที่ทำให้เกิดหยดน้ำบริเวณใบหน้าของเรา

 

.

.

 

"ฤดูร้อนไม่มีเธอ.. เหมือนก่อน เหมือนเก่า ขาดเธอ.."

ใครบางคนเคยกล่าวไว้ในอดีตกาลนานมา "เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว"

ทุกสิ่งที่เราได้กระทำ ย่อมส่งผลกระทบให้เราเสมอ

..แต่เราก็ไม่ได้รู้สึกรู้สา ว่าบางกระทำของเรา ได้ทำให้บางอย่างสูญสลายหายไป

จนเมื่อย้อนหวนมองไป สิ่งเหล่านั้นก็หายไปแล้ว

 

.

.

คนเราไม่เคยรู้ตัวว่าทำลายอะไรลงไปบ้าง คิดว่ามันห่างไกลตัว

ต้นไม้ ดอกไม้ สิงสาราสัตว์ที่สูญไปจากโลก ไม่ได้สร้างสำนึก หรือความเศร้าโศกให้กับเราเท่าไหร่

แต่หากสิ่งที่เคยเคียงข้างกายได้จางหายไป

..เราจึงเพิ่งรู้สึกว่า บางครั้งเราได้ทำลายสิ่งดีงามที่เคยมีอยู่บนโลกนี้

..และบางที สิ่งนั้นก็คือ "ความรัก"

 

 

-------------------------------------

 

บางค่ำคืน หยาดน้ำฝนยังคงโปรยปราย

แต่เมื่อถึงยามเช้า แสงแดดกลับกระหน่ำลงมาแทนหยดน้ำอย่างไม่ขาดสาย

 

ในวันที่โลกผิดเพี้ยน ..ฤดูกาลคงเป็นเช่นนี้

 

.

. 

 

แสงแดดแผดเผา

..ความทรงจำอันเงียบเหงาระเหยไปในอากาศ

 

หยาดฝนกระหน่ำ

..ความทรงจำอันเจ็บช้ำยังคงหวนกลับมากระทบเรา

 

 

1

ผมเดินออกจากโรงภาพยนต์ก่อนวันสงกรานต์

..ขณะเดียวกันกับที่เหตุการณ์ความไม่สงบในกรุงเทพมหานครกำลังเริ่มต้นขึ้น

โรงภาพยนตร์บริเวณสยามสแควร์ถูกล้อมด้วยรั้วเหล็กแทบจะทันทีที่ผมเดินจากมา

Slumdog Millionaire บอกกับผมว่า ทุกสิ่งได้ถูกกำหนดไว้แล้ว

 

 

2.

ผมปิดหนังสือ"ไอ้แมลงวันที่รัก"ของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ และเปลี่ยนแผนที่จะดูหนังที่บ้าน อ่านหนังสือในวันสงกรานต์ เป็นออกไปดูหนังที่สยาม และเล่นน้ำที่สีลมแทน

ผมนั่งอยู่บนรถ มองออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อสำรวจบรรยากาศสงกรานต์ปีนี้ และพลางคิดไปว่า หลังสงกรานต์ ชีวิตผมจะพบเจอกับอะไร

..และผมก็คิดถึงเหตุการณ์หลังสงกรานต์ปีที่แล้ว

 

 

3.

"ไปเล่นสีลม ทำไมไม่บอก?"เสียงของเธอดังผ่านโทรศัพท์

"เค้าก็ไปสีลมมา ไม่งั้นคงได้เจอกัน"

...

 

 

4.

ผมเดินออกจากโรงภาพยนต์ในวันสงกรานต์

..เหตุการณ์ความไม่สงบในกรุงเทพมหานครกำลังจะกลับสู่ความสงบ

โรงภาพยนตร์บริเวณสยามสแควร์เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

บุปผาราตรี3.1 บอกกับผมว่า อดีตอาจจะตามหลอกหลอนเรา

 

 

5.

ผมนั่งอยู่ริมหน้าต่างรถเมล์ และคิดถึงเรื่องทีเกิดขึ้นปีที่แล้ว

..ถ้าผมหากเจอเธอที่นั่น ปีนี้ ผมจะเป็นอย่างไร?

.

.

"มันคงจะไม่บังเอิญขนาดนั้น" ผมปลอบใจตัวเอง

 

 

6.

"วู้ว.."เสียงผู้คนโห่ร้องดังไปทั่วถนนสีลม

ผมและน้องๆเดินฝ่าฝูงชนที่แน่นขนัดบนถนน เหลียวมองหาทางรอดบนฟุตบาธ ..แต่มันก็ไม่ต่างกัน

มอเตอร์ไซค์นับสิบคัน เร่งเครื่อง สำรอกควัน เสียงดังสนั่น ก่อนที่จะพุ่งตัวจากข้างกายผม ทะยานฝ่าดงมนุษย์ไปตามถนน

..ผมมองตามขบวนมอเตอร์ไซค์ ห่างไปประมาณ 50 เมตร มีรถ6ล้อคันนึงอยู่กลางวงล้อมของฝูงชน

..สิ่งที่ผมเห็นบนรถคันนั้น ทำให้ผมนิ่งไปชั่วขณะ 

 

 

7.

ชายเสื้อขาวที่คุ้นหน้าคนหนึ่งยืนอยู่บนรถคันนั้น และข้างกายเขาคือ ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง

เธอดูไม่เปลี่ยนไปจากครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นว่าเธอเปลี่ยนไป..

.

.

แม้ผมจะมีดินสอพองเปื้อนอยู่ตามขอบตา แต่ผมก็มั่นใจว่าเป็นเธอ

..ที่ตรงนั้น น้องสาวตัวเล็กของเธอ กับน้องชายคนสุดท้อง

 

ใครก็ได้ ..สาดน้ำผมที

 

 

8.

เธอ เขา น้องสาว และน้องชาย ปีนลงจากรถ และหายไปท่ามกลางฝูงชน

ผมไม่แน่ใจว่า พวกเธอเห็นผมหรือเปล่า?

เพราะเธอดูกำลังสนุกสนาน และไม่ได้สนใจตัวประหลาดตัวหนึ่งซึ่งยืนห่างออกไป 50 เมตร

ผมไม่แน่ใจว่า มีใครสาดน้ำผมหรือเปล่า?

เพราะผมรู้สึกได้ถึงความชื้นบริเวณรอบดวงตา

..แต่ทว่า มันไม่มีน้ำตาสักหยด

 

 

9.

ก่อนจะมาเล่นน้ำสงกรานต์ ผมแวะที่ร้านหนังสือ เพื่อตามหาหนังสือที่ยังตามเก็บไม่ครบในงานสัปดาห์หนังสือ

มีหนังสือหนึ่งเล่มวางอยู่บนชั้น เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่ผมตามหา

"เรื่องบางเรื่องเหมาะจะเป็นเรื่องจริงมากกว่า"

 

 

10.

สงกรานต์จบลงไป ผมกลับมาทบทวนเหตุการณ์ เขียนบันทึก แล้วนึกถึงหนังสือเล่มนั้น

ถ้ามีเรื่องจริงบางเรื่อง เกิดขึ้นเหนือความคาดหมายล่ะ

และถ้ามันเป็นเรื่องที่เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้น

"เรื่องบางเรื่อง เหมาะจะเป็นเรื่องแต่งมากกว่า"

 

 

 

0.

บันทึกเรื่องนี้บอกกับผมว่า อดีตอาจจะตามหลอกหลอนเรา และทุกสิ่ง ...ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว

 

 

 

 

วันปีใหม่ไทยกำลังใกล้เข้ามา หลายคนกำลังเดินทางไปตามจุดหมายที่ต่างกัน

..บ้างกลับไปหาครอบครัว

..บ้างไปเที่ยวพักผ่อน

..บ้างไปตามหาอะไรบางอย่าง

 

.

.

 

เมื่อเดือนที่แล้ว ถือว่าเป็นอีกเดือนที่เดินทางบ่อย เรียกได้ว่าใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัดเกินครึ่งเดือน และใช้ชีวิตอยู่บนรถตู้บางวันเกือบ10ชั่วโมง

 

เพิ่งมาสังเกตตัวเองว่า ถ้าจะบอกว่าเราเป็นคนที่ชอบบันทึกการเดินทาง ชอบคิดอะไรระหว่างเดินทางก็คงจะจริง แต่มันมักจะจำกัดอยู่แค่การเดินทาง ที่เป็นการพักผ่อน หรือไปทำอะไรที่มีความหมาย อย่างทำค่าย ทำกิจกรรม แต่การเดินทางไปทำงานหลายต่อหลายครั้ง เรามักจะไม่บันทึก ไม่คิดอะไรมากเท่าไหร่

..อาจเป็นเพราะเราตีกรอบมันไว้ด้วยคำว่า "เรามาทำงาน"

 

แต่การเดินทางไปทำงานครั้งที่ผ่านมา ก็ทำให้เราลองมองการเดินทางไปทำงานในมุมใหม่

..ไม่ว่าจะการเดินทางครั้งไหน ไปทำอะไร เราก็น่าจะได้อะไรกลับมา เพียงแต่ว่า หลายๆครั้ง เราอาจจะไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้สังเกตมัน ..เท่านั้นเอง

 

และนี่เป็นบางส่วนจากสมุดบันทึก และจากสมองน้อยๆที่พอจะจำได้ระหว่างการเดินทาง อาจจะมีก้อนความคิดไม่ใหญ่พอที่จะเขียนออกมาเป็นเรื่อง ก็เลยคิดว่าเอามารวมกันดีกว่า

 

ลองมาดูดีกว่าว่าการเดินทางคราวที่แล้ว พอจะเก็บเกี่ยวอะไรกลับมาได้บ้าง?

 

เมฆ @ เชียงราย

เมื่อคืนฝนตก แต่วันนี้ฟ้าใส

..อาจจะเป็นเพราะต้องทำงาน outdoor แถมยังต้องทำงานแข่งกับเวลา

งานที่แล้วที่จ.ตาก คืนวัน set up ฝนตกทั้งคืน ไฟเวทีกับเครื่องเสียงก็เลยเทสต์ไม่ได้ ต้องมาซ้อมรันกันตอนบ่ายก่อนเริ่มงาน เล่นเอฟเฟกต์เวทีก็มองไม่ออกว่ากลางคืนจะออกมายังไง พอเริ่มงานก็ปรากฏว่ามีปัญหา ไฟเวทีดึงไฟเครื่องเสียง ลำโพงเลยส่งเสียงจี่ๆอยู่ตลอดเวลา

ที่เชียงรายยังโชคดี ถึงเมื่อวานฝนจะตก แต่พอค่ำหน่อยก็หยุด ให้พอทำงานต่อกันได้บ้าง เมื่อคืนเทสต์ไฟไปแล้ว แยกกันกับเครื่องเสียง ไม่มีปัญหาดึงไฟ ไม่มีเสียงรบกวน

 

บ่ายวันนี้ เลยมีเวลาแหงนหน้ามองท้องฟ้า

..ฟ้าวันนี้มีเมฆลอยเต็มฟ้า

 อยู่ดีๆก็นึกถึงตอนเด็กๆ

 

ไม่รู้ว่า เคยเป็นกันหรือเปล่า แต่ตอนเด็กๆ ผมชอบมองท้องฟ้าเท่าที่ตึกรามบ้านช่องในกรุงเทพฯที่เอื้ออำนวยให้มองเห็น

แต่พอโตขึ้น เรากลับไม่มีเวลามานั่งมองท้องฟ้า ปล่อยจินตนาการกันไป

 

ตอนเด็กๆเรามองเมฆก้อนนั้นเป็นรูปนี้ ก้อนนี้เป็นรูปนั้น แล้วก็ตื่นตาตื่นใจ ชักชวนพ่อแม่พี่น้องเพื่อนฝูงจูงมือมาดูเมฆกัน

แต่ตอนนี้แหงนหน้ามองฟ้า เรากลับเห็นเมฆเป็นแค่ไอน้ำที่ลอยละล่องอยู่บนฟ้า จินตนาการยังไงก็ไม่เป็นรูปซักที

 

ไม่รู้ว่ามันจะบ่งบอกถึงความคิดอะไรของเราที่เปลี่ยนไปบ้างหรือเปล่า?

 

แต่สิ่งที่ผมคิดถึงเวลาที่มองเมฆบนฟ้า แล้วจินตนาการไม่ออก..

..ผมเสียดายความสุขในการมองท้องฟ้า

 

 

หรือบางที เราอาจต้องแหงนหน้ามองฟ้าให้บ่อยขึ้น

เผื่อความสุขเหล่านั้นจะหวนกลับมา..

 

 

 

ปลวก @ แพะเมืองผี จ.แพร่

ตามนิสัยไม่ค่อยชอบเดินทางตามไกด์บุ๊ก และสถานที่ท่องเที่ยวแนะนำ ขนาดมาแพะเมืองผีก็เลยไม่ได้แวะจุดชมวิวถ่ายภาพเป็นที่แรก แต่ขอเดินอ้อมป่าละเมาะ เดินลัดก้อนหินก้อนนั้นก้อนนี้ ดูบรรยากาศทั่วไปก่อน

และไอ้นิสัยประมาณนี้แหละ ที่ทำให้ได้อะไรจากการเดินทางมากขึ้น

ตอนที่เดินตามเสียงเรียกร้องของชาวคณะจากป่าละเมาะที่ไม่มีใครเดิน ให้ขึ้นไปที่จุดชมวิว ก็แวะดูป้ายนู่นป้ายนี่ ที่ยืนทำหน้าที่ของมัน โดยไม่สนใจว่า ไม่มีใครดูมันเลยก็ตาม

ก็เลยไปสะดุดกับป้ายหน้าจอมปลวกอันหนึ่ง ที่มีเนื้อความประมาณนี้

"ปลวก เป็นสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์รังเกียจและหวาดกลัว เพราะกลัวว่าปลวกจะมากินเนื้อไม้ ทำลายทรัพย์สิน และบ้านเรือน

แต่เราเคยคิดกันหรือไม่ว่า ความจริงแล้ว ปลวกมีความสำคัญต่อระบบนิเวศ เพราะทำหน้าที่ย่อยซากไม้ให้กลายเป็นปุ๋ย

หากปราศจากปลวกแล้ว ใครเล่าจะทำหน้าที่เหล่านี้"

 

..สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ก็มีความหมาย

แล้วมนุษย์ตัวใหญ่เล่า เจ้าทำความหมายอะไรให้กับตัวเองบ้างหรือยัง?

 

ฝน @ ลพบุรี

ไปจัดงานที่ลานตากข้าวโพดเอกชนแห่งหนึ่ง วันที่เดินทางฝนก็ตก วันที่ไป set up ฝนก็ตก วันที่จัดงานก็เลยกลัวฝนจะตกอีก

 

ปรากฏว่า "ป๋า"ซึ่งเป็นคนดูแลลานตากข้าวโพด พูดออกมาประโยคหนึ่ง สั้น ง่าย แต่ได้ใจความ และเก๋ามาก

"ฝนตกมันเรื่องของฟ้า แต่เรื่องเปียกเนี่ย เรื่องของกู"

 

บางสิ่งบางอย่างเราก็ควบคุมไม่ได้

..แม้เรารู้ว่า มันจะทำให้เราเดือดร้อนก็ตาม

 

..เราเพียงแค่ทำสิ่งที่เราควรทำ

..เราเพียงแค่เดินไปตามวิถีทางของเรา

..เพียงเท่านั้นก็ดีที่สุดแล้ว

 

 

--------------------------------------------------------------

 

สงกรานต์นี้คงไม่ได้เดินทางไปไหน..

แต่ก็ไม่แน่ แค่เริ่มก้าวเท้า เราก็น่าจะเรียกมันได้ว่า เดินทาง

 

..มีคนเคยบอกว่า การเดินทางจะทำให้เรารู้ความหมายของชีวิต

 

ถ้าอย่างนั้น ทำไมเราไม่ใช้ทุกลมหายใจที่เราก้าวเดินไป เพื่อค้นหาความหมายของชีวิตล่ะ

..จริงมั้ย?

 

"ไม่ลืมนะ ไม่มีหรอก มีแต่ลืมช้า.. กับลืมเร็ว"

 

.

.

 

ผมว่า ทุกคนก็คงเคยเป็นกับคำพูดที่ว่า "อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ"

ความจริงแล้ว เรื่องที่"อยากจำกลับลืม"เนี่ย เรามักจะพบได้บ่อยมาก

แต่เรื่องมันส่งผลกระทบกับจิตใจเรามักจะเป็นเรื่องที่"อยากลืมกลับจำ"มากกว่า

..อาจเป็นเพราะเรื่องที่เราอยากจำ เราลืมมันไปแล้วก็ได้

 

 

ใครที่ไปดูหนังเรื่อง"ความจำสั้น..แต่รักฉันยาว"มาแล้ว ก็น่าจะประทับใจกับความรักแบบ"อยากจำกลับลืม"ของป้าสมพิศกับลุงจำรัสมากเป็นพิเศษ

..อาจเป็นเพราะความน่ารักของคู่รักคู่นี้ก็เป็นไปได้ ที่เป็นเสน่ห์ขับให้หนังเรื่องนี้ อบอุ่นและสวยงามขึ้นอีกเป็นกอง

 

ความรักที่เข้าใจในกันและกัน..

ความรักที่ยังคงอยู่ แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม..

ความรักนั้นน่าจะฝังอยู่ในความทรงจำส่วนลึกของคนทั้งสอง

..ไม่ว่าลุงจำรัสจะลืมมันไปหรือไม่ก็ตาม

 

ส่วนความรักแบบ"อยากลืมกลับจำ"นั้น ผมเชื่อว่า ทุกคนที่นั่งชมอยู่ น่าจะมีเรื่องบางเรื่องที่"อยากลืม(แต่)กลับจำ"ขึ้นมาได้ซะอย่างนั้น

..เหมือนคำโปรยของหนังเรื่อง"แฟนฉัน"ที่บอกไว้ว่า

ความทรงจำของเราไม่เคยหายไป เพียงแต่มันซุกตัวอยู่ในลิ้นชักใดลิ้นชักหนึ่ง

และรอเวลาที่จะถูกเปิดออกเท่านั้นเอง

 

..ผมว่า หนังเรื่องนี้คงเปิดลิ้นชักของใครหลายคน

 

รักครั้งแรกนั้นยากจะลืมเลือนไปจากความทรงจำของเรา

..ไม่ใช่ยากสิ แต่ไม่มีทางต่างหาก

 

เพราะบางครั้ง แม้ไม่ใช่รักครั้งแรก

..เราก็ยังไม่สามารถลบเลือนมันออกไปได้เลย

 

เรื่องราวในลิ้นชัก เป็นเพียงความรักที่จบลงไปแล้ว

..ไม่ว่าจะจบด้วยรอยยิ้ม หรือน้ำตา

..แต่ความทรงจำที่ว่า ยังฝังตัวอยู่ในลิ้นชักของเรา

 

ไม่ว่าความรักครั้งนั้น จะยาว หรือจะสั้น

..แต่เราก็รู้ว่า ความทรงจำนั้นจะยังคงอยู่

 

และบางครั้ง เมื่อเราเปิดลิ้นชัก มันก็ปรากฏขึ้นมาพร้อมกับรอยน้ำตาของเรา..

 

 

 

เพราะในวินาทีหนึ่ง ภาพของเธอปรากฏขึ้นมา

 

 

.

.

 

 

 

"ไม่ลืมนะ ไม่มีหรอก มีแต่ลืมช้า.. กับลืมเร็ว"

 

 

 

 

 

 

..เรามันพวกลืมช้า